Powojnik 'Jackmanii' Clematis 'Jackmanii'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'Jackmanii' - historyczny wielkokwiatowy powojnik, który już od XIX wieku należy do najczęściej sadzonych odmian pnących w ogrodach europejskich. W naszych warunkach klimatycznych tworzy silnie rosnące, sezonowo zrzucające liście pnącze o wysokości około 3–4 m i szerokości mniej więcej 1,5–2 m, zależnie od jakości stanowiska i rodzaju podpory. Zdrewniałe pędy czepiają się podpory ogonkami liściowymi, dzięki czemu łatwo porastają ogrodzenia z siatki, pergole, słupy, a także starsze krzewy i mniejsze drzewa. Liście są intensywnie zielone, pierzaste do trójlistkowych, w sezonie tworzą gęsty zielony płaszcz, który jesienią opada. Od połowy lata do początku jesieni na tegorocznych pędach pojawiają się liczne kwiaty o średnicy około 8–10 cm. Działki okwiatu są aksamitnie purpurowe do fioletowych, z nieco jaśniejszym środkiem, a pylniki są żółtawe, dzięki czemu kwiat jest nasycony barwą, a jednocześnie dobrze widoczny z większej odległości. Długi okres kwitnienia pozwala wykorzystać tę odmianę jako barwne tło dla róż, jeżówek, hortensji czy traw ozdobnych, dobrze wygląda także prowadzona na starych jabłoniach lub żywopłotach, którym przyda się nieco lekkości. Na miejskich podwórzach pomaga zasłonić mniej estetyczne zabudowania i elementy techniczne, nie wymagając przy tym precyzyjnego formowania. Należy do 3. grupy cięcia powojników. 

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, ocienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów najlepiej rosną w pełnym świetle, korzenie natomiast w półcieniu, dlatego u podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe i stale umiarkowanie wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. W cięższych glebach gliniastych zaleca się dodanie piasku i kompostu, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjkę korzeniową umieszcza się nieco poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność rośliny i sprzyja wytwarzaniu nowych pędów. Na jeden metr bieżący podpory przeznacza się 1–2 rośliny, zależnie od oczekiwanej gęstości. W pierwszym roku glebę utrzymuje się równomiernie wilgotną, później powojnik znosi krótkotrwałą suszę, jednak dłuższy okres bez wody ogranicza kwitnienie. Wiosną stosuje się kompost lub nawóz do bylin kwitnących. Kwitnie na tegorocznych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin sięga około −25 °C, przed zimą młode sadzonki okrywa się warstwą skoszonej trawy lub gałązkami iglaków, aby nie przemarzły. Przy długotrwałej wilgoci roślina może chorować na więdnięcie powojników, dlatego zaleca się przewiewne stanowisko, glebę bez zastoisk wody i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 05.12.2025

Cięcie powojników:

1. grupa - obejmuje powojniki kwitnące mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie w tej grupie nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - obejmuje powojniki kwitnące na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach, a następnie w mniejszej liczbie pojawiają się ponownie w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, na wysokości około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed ruszeniem wegetacji usuwa się jedynie słabe i obumarłe pędy.

3. grupa - obejmuje wielkokwiatowe powojniki kwitnące latem. Wymagają one corocznego silnego cięcia. U młodych sadzonek pędy skraca się na wysokość około 0,2–0,4 m nad ziemią, starsze rośliny pozostawia się wyższe, około 0,3–0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonuje się przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca - najkorzystniejszy jest moment, gdy pąki zaczynają już nabrzmiewać.