Powojnik 'Kaska' Clematis 'Kaska'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'Kaska' - nowsza polska odmiana z grupy Tangutica, wprowadzona na rynek około 2017 roku, której hodowcą jest Szczepan Marczyński. Należy do powojników o botanicznym charakterze, z mniejszymi, lecz intensywnie wybarwionymi kwiatami i bardzo długim okresem kwitnienia. Roślina tworzy pnącze o wysokości około 3–4 m i szerokości około 1–1,5 m, zależnie od wielkości podpory i siły cięcia. Pędy są cieńsze, elastyczne, a do podpór przyczepiają się ogonkami liściowymi. Liście są drobniejsze, zielone do zielonych z niebieskawym odcieniem, złożone, nieparzystopierzaste, i tworzą delikatnie ustrukturyzowaną powierzchnię. Kwiaty są dzwonkowate, lekko zwisające, o średnicy około 7–9 cm, złożone z czterech do sześciu grubszych działek okwiatu, które na końcach lekko się rozchylają. Mają jaskrawożółtą barwę, a środek kwiatu zdobią ciemne pylniki. Kwitnienie rozpoczyna się zwykle na przełomie maja i czerwca, trwa przez całe lato i często do połowy października. Po przekwitnieniu powstają efektowne, srebrzyście owłosione owocostany, które pozostają dekoracyjne także późnym latem i jesienią. Clematis 'Kaska' dobrze sprawdza się na pergolach, ogrodzeniach z siatki, konstrukcjach podporowych, a także jako pnącze wspinające się po starszych krzewach. Dzięki subtelnym liściom nie obciąża roślin podporowych tak mocno jak niektóre odmiany wielkokwiatowe. Kwiaty odwiedzają owady zapylające, sama roślina jest jednak trująca. Należy do 3. grupy cięcia powojników.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego, z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów najlepiej rosną w pełnym świetle, korzenie lepiej w półcieniu, dlatego wokół podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe i stale umiarkowanie wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. Do cięższych gleb gliniastych warto dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjkę korzeniową zwykle lekko zagłębia się poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i sprzyja wyrastaniu nowych pędów. Na jeden metr bieżący podpory sadzi się 1–2 rośliny, zależnie od pożądanej gęstości. W pierwszym roku glebę utrzymuje się równomiernie wilgotną, później powojnik znosi krótkotrwałą suszę, jednak dłuższy okres bez wody ogranicza kwitnienie. Wiosną podaje się kompost lub nawóz do bylin kwitnących. Kwitnie na starszych, a częściowo także na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin sięga około −25 °C, przed zimą młode sadzonki zabezpiecza się warstwą skoszonej trawy lub stroiszem, aby nie przemarzły. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego zaleca się przewiewne stanowisko, glebę bez nadmiaru wody i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 05.12.2025

Cięcie powojników:

1. grupa - obejmuje powojniki kwitnące mniej więcej od maja na krótkich przyrostach wyrastających ze starego drewna. Cięcie w tej grupie nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - obejmuje powojniki kwitnące na początku lata. Kwiaty pojawiają się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach, a następnie w mniejszej liczbie jeszcze w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, na wysokości około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed ruszeniem wegetacji usuwa się jedynie słabe i obumarłe pędy.

3. grupa - obejmuje powojniki wielkokwiatowe kwitnące latem. W ich przypadku konieczne jest coroczne silne cięcie. U młodych sadzonek pędy skraca się na wysokość około 0,2–0,4 m nad ziemią, starsze pozostawia się wyżej, około 0,3–0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonuje się przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca - najlepiej w czasie, gdy pąki zaczynają już nabrzmiewać.