Powojnik 'Kiri Te Kanawa' Clematis 'Kiri Te Kanawa'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'Kiri Te Kanawa' - należy do wielkokwiatowych odmian powojników. Pochodzi z nowozelandzkiej hodowli, gdzie powstał w drugiej połowie XX wieku z krzyżowania wielkokwiatowych mieszańców. Ten pnący krzew o opadających, trójlistkowych liściach wytwarza giętkie, cieńsze pędy o długości 2–3 m, które czepiają się podpory ogonkami liściowymi. Kwiat jest pełny lub półpełny, o średnicy 10–15 cm, złożony z kilku okółków działek kielicha. Zewnętrzne działki są szersze, intensywnie niebieskofioletowe aż atramentowo niebieskie. Wewnętrzne są mniejsze i luźno skupione, dzięki czemu kwiat sprawia wrażenie bogatego. Pręciki z żółtymi pylnikami tworzą subtelny kontrast z ciemnym kwiatem. Główna fala kwitnienia przypada na maj i czerwiec na zeszłorocznych pędach, a druga, słabsza fala pojawia się od lipca do września na młodych pędach. Dzięki umiarkowanie silnemu wzrostowi odmiana dobrze sprawdza się na pergolach, trejażach oraz przy mniejszych drzewkach, które potrafi lekko owinąć. W kompozycjach ogrodowych dobrze prezentuje się w połączeniu z różami, hortensjami lub zimozielonymi krzewami, których ciemniejsze tło podkreśla nasyconą barwę kwiatów. Dla osób szukających niewymagającej i odpornej rośliny, która przyciąga wzrok od pierwszego spojrzenia, ten powojnik jest trafnym wyborem. Należy do 2. grupy cięcia powojników.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego lub półcienistego z chłodniejszą, ocienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów dobrze rosną w świetle, korzenie lepiej czują się w półcieniu. Dlatego u podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje ściółkę. Gleba powinna być głębsza, próchniczna, dobrze przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe i stale umiarkowanie wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. Do cięższych, gliniastych gleb warto dodać piasek i kompost, a w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjkę korzeniową zagłębia się nieco poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i sprzyja tworzeniu nowych pędów. Na jeden metr bieżący podpory przeznacza się 1–2 rośliny, zależnie od pożądanej gęstości. W pierwszym roku glebę utrzymuje się równomiernie wilgotną. Później powojnik znosi krótkotrwałą suszę, jednak dłuższy okres bez wody ogranicza kwitnienie. Wiosną podaje się kompost lub nawóz do bylin kwitnących. Kwitnie na starszych, a częściowo także na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin sięga około −25 °C. Przed zimą młode sadzonki okrywa się warstwą skoszonej trawy lub stroiszem, aby nie przemarzły. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego zaleca się przewiewne stanowisko, glebę bez zastoin wody i oszczędne nawożenie azotem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 05.12.2025

Cięcie powojników:

1. grupa - obejmuje powojniki kwitnące mniej więcej od maja na krótkich przyrostach wyrastających ze starego drewna. Cięcie w tej grupie nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnięciu).

2. grupa - obejmuje powojniki kwitnące na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach, a następnie, w mniejszym stopniu, pojawiają się jeszcze w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, na wysokości około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed ruszeniem wegetacji usuwa się jedynie słabe i obumarłe pędy.

3. grupa - obejmuje wielkokwiatowe powojniki kwitnące latem. Wymagają one corocznego silnego cięcia. U młodych sadzonek pędy skraca się do około 0,2–0,4 m nad ziemią, starsze rośliny pozostawia się wyżej, około 0,3–0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonuje się przy sprzyjającej pogodzie od listopada do początku marca. Najlepszy jest okres, gdy pąki zaczynają już nabrzmiewać.