Powojnik 'Królowa Bona' Clematis 'Królowa Bona'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'Królowa Bona' - wielkokwiatowa odmiana powojnika wyhodowana w Polsce i nazwana na cześć królowej Bony Sforzy. Należy do wczesnych mieszańców wielkokwiatowych o umiarkowanie silnym wzroście. Cienkie, ale mocne pnącza dorastają zwykle do 2–3 m i wspinają się po podporach za pomocą czepnych ogonków liściowych. Liście są naprzeciwległe, jajowate do szeroko eliptycznych, świeżo zielone i tworzą gęstą ścianę, na której wyraźnie odcinają się kwiaty. Mają one średnicę około 10–15 cm i składają się z 6–8 szerokich działek kielicha. Podstawowa barwa jest purpurowofioletowa do winnoczerwonej, a przez środek każdej działki biegnie jaśniejszy podłużny pasek, który nadaje kwiatom paskowany wygląd. W środku znajduje się pęczek kremowożółtych pręcików. Główna fala kwitnienia przypada na czerwiec na zeszłorocznych pędach, drugie kwitnienie następuje w sierpniu i wrześniu na nowych przyrostach, kiedy kwiaty są mniejsze, ale pojawiają się w większej liczbie. W kompozycjach ogrodowych odmiana ta sprawdza się przede wszystkim na pergolach, trejażach czy słupach, gdzie wnosi nasycony barwny akcent. Dobrze prezentuje się także w towarzystwie róż w odcieniach różu lub bieli oraz zimozielonych krzewów i iglaków, których neutralne tło podkreśla purpurowy odcień kwiatów. Należy do 2. grupy cięcia powojników.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów najlepiej rosną w świetle, korzenie natomiast w półcieniu, dlatego u podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe i stale umiarkowanie wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. Do cięższych gleb gliniastych warto dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjkę korzeniową zagłębia się nieco poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i sprzyja wytwarzaniu nowych pędów. Na jeden metr bieżący podpory stosuje się 1–2 rośliny, zależnie od pożądanej gęstości. W pierwszym roku glebę utrzymuje się równomiernie wilgotną, później powojnik znosi krótkotrwałą suszę, jednak dłuższy okres bez wody ogranicza kwitnienie. Wiosną podaje się kompost lub nawóz do bylin kwitnących. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin sięga około −25 °C, przed zimą młode sadzonki zabezpiecza się warstwą skoszonej trawy lub stroiszem, aby nie przemarzły. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego zaleca się przewiewne stanowisko, glebę bez zastoin wody i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 05.12.2025

Cięcie powojników:

1. grupa - obejmuje powojniki kwitnące mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie w tej grupie nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnięciu).

2. grupa - obejmuje powojniki kwitnące na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach, następnie pojawiają się jeszcze w mniejszej liczbie w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, na wysokości około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed ruszeniem wegetacji usuwa się jedynie słabe i obumarłe pędy.

3. grupa - obejmuje wielkokwiatowe powojniki kwitnące latem. Wymagają one corocznego silnego cięcia. U młodych sadzonek pędy skraca się na wysokość około 0,2–0,4 m nad ziemią, starsze rośliny pozostawia się wyższe, około 0,3–0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonuje się przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca – najodpowiedniejszy jest czas, gdy pąki zaczynają już nabrzmiewać.