Powojnik 'Lambton Park' Clematis tangutica 'Lambton Park'

Opis szczegółowy produktu

Clematis 'Lambton Park' <\/strong>- należy do grupy powojników tanguckich, pochodzących z górskich rejonów Chin i Mongolii. Gatunek podstawowy jest przystosowany do suchych i słonecznych stanowisk z chłodnymi zimami, co korzystnie wpływa na jego odporność w ogrodach Europy Środkowej. Odmiana 'Lambton Park' osiąga wysokość około 4–6 m i szerokość około 2–3 m, w zależności od zastosowanej podpory. Tworzy cienkie, długie, dobrze rozgałęzione pędy, które opierają się o siatkę, gałęzie drzew lub pergolę. Liście są delikatniejsze, pierzaste, soczysto zielone, jesienią często żółkną. Kwiaty są mniejsze, o średnicy około 3–5 cm, dzwonkowate, z lekko otwartymi czterema do pięciu płatkami w intensywnie żółtym odcieniu, płatki kwiatów są często matowe z zewnątrz i bardziej lśniące wewnątrz. Główne kwitnienie odbywa się od czerwca do września, przy sprzyjającej pogodzie trwa do października. Po przekwitnięciu powstają charakterystyczne, puchate owocostany ze srebrzystymi włoskami, które długo utrzymują się na pędach i nadają roślinie dekoracyjny wygląd również w późniejszym okresie. Powojniki tanguckie są popularne w nasadzeniach o naturalnym charakterze, w ogrodach wiejskich, do porastania nieestetycznych ogrodzeń i murów lub do zazieleniania starszych drzew. Kwiaty odwiedzają pszczoły i drobne chrząszcze, ale wszystkie części rośliny są lekko trujące po spożyciu. Należy do 3 grupy powojników określającej ich cięcie.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów rozwijają się na świetle, korzenie lepiej w półcieniu, dlatego w okolicy podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje się ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, z wystarczającą ilością składników odżywczych i stałą, umiarkowaną wilgotnością. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. W cięższych glebach gliniastych zaleca się dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjka korzeniowa jest lekko zagłębiona poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i wspomaga tworzenie nowych pędów. Na jeden bieżący metr podpory stosuje się 1–2 rośliny, w zależności od pożądanej gęstości. W pierwszym roku gleba jest utrzymywana w równomiernej wilgotności, później powojnik toleruje krótkotrwałe susze, jednak dłuższe okresy bez wody ograniczają kwitnienie. Na wiosnę dodaje się kompost lub nawóz dla kwitnących bylin. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -25 °C, przed zimą młode sadzonki chronimy, nakładając skoszoną trawę lub gałęzie iglaków, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego wskazane jest przewiewne stanowisko, nieprzemoczona gleba i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Krystyna | Rewizja: 05.12.2025

Cięcie powojników:

Grupa 1 - składa się z grupy powojników kwitnących mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie tej grupy nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - należy do grupy powojów kwitnących na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach; następnie pojawiają się w mniejszym stopniu w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed rozpoczęciem wegetacji usuwa się tylko słabe i obumarłe pędy.

Grupa 3 - należy do grupy powojów wielkokwiatowych kwitnących latem. W ich przypadku konieczne jest coroczne silne cięcie. W przypadku młodych sadzonek pędy skraca się na około 0,2-0,4 m nad ziemią, starsze pozostawia się wyższe, na około 0,3-0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonujemy przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca - najodpowiedniejszy jest okres, gdy już zaczynają wybijać pąki.