Powojnik 'Maria Skłodowska-Curie' Clematis 'Maria Skłodowska-Curie'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'Maria Skłodowska-Curie' - wielkokwiatowy powojnik polskiego pochodzenia, nazwany na cześć wybitnej uczonej i wprowadzony do uprawy przez hodowcę Szczepana Marczyńskiego. Roślina tworzy średnio silne, dobrze rozgałęzione pnącza dorastające do około 2 m, które czepiają się ogonkami liściowymi kratek, podpór z drutu lub cieńszych gałęzi krzewów. Liście są intensywnie zielone, przeważnie trójlistkowe, w ciągu sezonu gęsto pokrywają konstrukcję. W maju i czerwcu na pędach zeszłorocznych pojawiają się duże kwiaty o średnicy 10–13 cm, pełne do kulistych, złożone z licznych kremowobiałych listków okwiatu z delikatnym zielonkawym cieniowaniem w środku. Później w sezonie, od lipca do września, na tegorocznych pędach pojawia się druga fala kwiatów półpełnych lub pojedynczych, nadal w jasnych tonacjach, ale z wyraźniejszym środkiem z pręcików. Ta przemiana w ciągu roku nadaje roślinie dynamiki i sprawia, że dobrze wpisuje się w reprezentacyjne części ogrodu. Odmiana sprawdza się przy wejściach, pergolach, mniejszych łukach i w większych pojemnikach, gdzie tworzy efektowną pionową dominantę i dobrze komponuje się z różami, hortensjami czy niebiesko kwitnącymi bylinami. Należy do 2. grupy cięcia powojników.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego lub półcienistego z chłodniejszą, ocienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów dobrze rosną w świetle, korzenie lepiej czują się w półcieniu, dlatego wokół podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje ściółkę. Gleba powinna być głębsza, próchniczna, dobrze przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe i stale umiarkowanie wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. Do cięższych gleb gliniastych warto dodać piasek i kompost, na lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjkę korzeniową zwykle umieszcza się nieco poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i sprzyja wytwarzaniu nowych pędów. Na jeden metr bieżący podpory przeznacza się 1–2 rośliny, zależnie od pożądanego zagęszczenia. W pierwszym roku glebę utrzymuje się równomiernie wilgotną, później powojnik znosi krótkotrwałą suszę, jednak dłuższy okres bez wody ogranicza kwitnienie. Wiosną podaje się kompost lub nawóz do kwitnących bylin. Kwitnie na pędach starszych i częściowo na nowych. Mrozoodporność dojrzałych roślin sięga około −25 °C, młode sadzonki przed zimą zabezpiecza się warstwą skoszonej trawy lub stroiszem, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego zaleca się przewiewne stanowisko, glebę bez nadmiaru wody i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 05.12.2025

Cięcie powojników:

1. grupa - obejmuje powojniki kwitnące mniej więcej od maja na krótkich przyrostach wyrastających ze starego drewna. Cięcie w tej grupie nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnięciu).

2. grupa - obejmuje powojniki kwitnące na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na pędach zeszłorocznych, a następnie w mniejszym stopniu pojawiają się jeszcze w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, na wysokości około 1,5 m nad ziemią, wykonywane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed ruszeniem wegetacji usuwa się jedynie słabe i obumarłe pędy.

3. grupa - obejmuje wielkokwiatowe powojniki kwitnące latem. Wymagają one corocznego silnego cięcia. U młodych sadzonek pędy skraca się na wysokość około 0,2–0,4 m nad ziemią, starsze rośliny pozostawia się wyżej, około 0,3–0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonuje się przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca – najodpowiedniejszy jest czas, gdy pąki zaczynają już nabrzmiewać.