Powojnik 'Matka Siedliska' Clematis 'Matka Siedliska'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'Matka Siedliska' - należy do wcześnie kwitnących powojników wielkokwiatowych wyhodowanych w Polsce. Jego autorem jest znany hodowca Stefan Franczak. Rośliny tworzą cienkie, lecz mocne, pnące pędy, które czepiają się podpory ogonkami liściowymi. Zwykle dorastają do 2–3 m wysokości przy szerokości około 1 m. Liście są soczyście zielone, jajowate do szerokolancetowatych, wiosną sprawiają świeże wrażenie. Kwiaty pojawiają się od maja, najpierw na zeszłorocznych pędach, a następnie także na nowych przyrostach, i kwitnienie może się powtarzać aż do sierpnia. Kwiat ma średnicę około 12–15 cm, a jego działki okwiatu są kremowobiałe, czasem z lekkim różowym odcieniem i jasnozielonym pasem pośrodku, który nadaje kwiatu delikatnie cieniowany wygląd. Pylniki są żółtawe do jasnokremowych i tworzą kontrastowy środek. Ta odmiana sprawdza się na pergolach, płotach, konstrukcjach z drutu czy przy mniejszych drzewkach, gdzie potrafi złagodzić ich sylwetkę i wnieść do nasadzeń światło. Nadaje się również do mniejszych ogrodów i miejskich podwórek, w których brakuje miejsca na zbyt bujne pnącza. W przemyślanej kompozycji dobrze łączy się z różami, różami pnącymi, niższymi krzewami lub bylinami, które okrywają podstawę rośliny i chronią system korzeniowy przed przegrzewaniem. Powojniki warto uprawiać przy różnego rodzaju podporach, np. przy altanach, kratach, palikach, pergolach czy innych podporach. Nie jest wymagający w uprawie i jest bardzo odporny, dlatego powojnika nie powinno zabraknąć w żadnym ogrodzie. Należy do 2. grupy powojników, określającej sposób ich cięcia. 

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów dobrze rosną w świetle, korzenie lepiej w półcieniu, dlatego wokół podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje ściółkę. Gleba powinna być głębsza, próchniczna, dobrze przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe i stale umiarkowanie wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. Do cięższych gleb gliniastych warto dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjkę korzeniową umieszcza się nieco poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i wspiera tworzenie nowych pędów. Na jeden metr bieżący podpory stosuje się 1–2 rośliny, zależnie od pożądanej gęstości. W pierwszym roku glebę utrzymuje się równomiernie wilgotną, później powojnik znosi krótkotrwałą suszę, jednak dłuższy okres bez wody ogranicza kwitnienie. Wiosną dodaje się kompost lub nawóz do bylin kwitnących. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin sięga około −25 °C, przed zimą młode sadzonki zabezpiecza się warstwą skoszonej trawy lub stroiszem, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego wskazane jest przewiewne stanowisko, gleba nie nadmiernie mokra i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 08.12.2025

Cięcie powojników:

1. grupa - tworzą ją powojniki kwitnące mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie w tej grupie nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnięciu).

2. grupa - tworzą ją powojniki kwitnące na początku lata. Kwiaty powstają w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach. Następnie pojawiają się jeszcze w mniejszej liczbie w sierpniu i we wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, na wysokości około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed ruszeniem wegetacji usuwa się jedynie słabe i obumarłe pędy.

3. grupa - tworzą ją powojniki wielkokwiatowe kwitnące latem. Wymagają one corocznego silnego cięcia. U młodych sadzonek pędy skraca się na wysokość około 0,2–0,4 m nad ziemią, starsze pozostawia się wyżej, około 0,3–0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonuje się przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca – najodpowiedniejszy jest czas, gdy pąki zaczynają już nabrzmiewać.