Powojnik 'Moniuszko' Powojnik 'Moniuszko'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'Moniuszko' - wielkokwiatowa, pnąca odmiana polskiej hodowli, nazwana na cześć kompozytora Stanisława Moniuszki. Należy do późno kwitnących powojników o długim okresie dekoracyjności i niezawodnym wzroście. Roślina osiąga około 2–2,5 m wysokości, pędy są mocne, owijają się wokół podpór, tworząc gęsty wzrost, odpowiedni do pnącia po pergolach, łukach ogrodowych czy płotach z drutu. Liście są zielone, trójlistkowe do nieparzystopierzastych, w ciągu sezonu tworzą zwartą zieloną osłonę. Od czerwca do września na tegorocznych pędach stopniowo tworzą się duże kwiaty o średnicy około 14–16 cm. Zazwyczaj mają sześć do ośmiu szerokojajowatych płatków, w odcieniu aksamitnego fioletu do purpury, czasem z delikatnie jaśniejszym środkowym pasem. Kontrast tworzą żółte do kremowych pręciki, które nadają kwiatowi głębi. Kwitnienie jest płynne, przy dobrej pielęgnacji kwiaty pojawiają się przez większą część lata. Dzięki dojrzewającym pędom i dobrej mrozoodporności odmiana nadaje się do większości obszarów. Powojniki warto uprawiać na różnego rodzaju podporach, np. przy altanach, kratkach, tyczkach, pergolach czy innych podporach. Nie powinno zabraknąć powojnika w żadnym ogrodzie, ponieważ nie jest wymagający w uprawie i jest bardzo odporny. Należy do 3 grupy powojników określającej ich cięcie.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów rozwijają się na świetle, korzenie lepiej w półcieniu, dlatego w okolicy podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje się ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, z wystarczającą ilością składników odżywczych i stałą, umiarkowaną wilgotnością. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. W cięższych glebach gliniastych zaleca się dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjka korzeniowa jest lekko zagłębiona poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i wspomaga tworzenie nowych pędów. Na jeden bieżący metr podpory stosuje się 1–2 rośliny, w zależności od pożądanej gęstości. W pierwszym roku gleba jest utrzymywana w równomiernej wilgotności, później powojnik toleruje krótkotrwałe susze, jednak dłuższe okresy bez wody ograniczają kwitnienie. Na wiosnę dodaje się kompost lub nawóz dla kwitnących bylin. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -25 °C, przed zimą młode sadzonki chronimy, nakładając skoszoną trawę lub gałęzie iglaków, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego wskazane jest przewiewne stanowisko, nieprzemoczona gleba i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Krystyna | Rewizja: 08.12.2025

Cięcie powojników:

Grupa 1 - składa się z grupy powojników kwitnących mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie tej grupy nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - należy do grupy powojów kwitnących na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach; następnie pojawiają się w mniejszym stopniu w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed rozpoczęciem wegetacji usuwa się tylko słabe i obumarłe pędy.

Grupa 3 - należy do grupy powojów wielkokwiatowych kwitnących latem. W ich przypadku konieczne jest coroczne silne cięcie. W przypadku młodych sadzonek pędy skraca się na około 0,2-0,4 m nad ziemią, starsze pozostawia się wyższe, na około 0,3-0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonujemy przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca - najodpowiedniejszy jest okres, gdy już zaczynają wybijać pąki.