Powojnik 'Nelly Moser' Clematis 'Nelly Moser'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'Nelly Moser' - należy do klasycznych powojników wielkokwiatowych, wyhodowanych do celów ozdobnych na pergole, trejaże i przy ścianach domów. Ta odmiana rośnie bujnie, ale w uporządkowany sposób, zwykle osiągając wysokość 2–3 m przy szerokości około 1 m. Cienkie, owijające się pędy noszą nieparzystopierzaste liście, które wiosną rozwijają się w świeżej zieleni i tworzą subtelne tło dla kwiatów. Kwiaty są szeroko gwiaździste, o średnicy 12–18 cm, złożone z 6–8 szerokich płatków. Podstawowa barwa kwiatu jest jasnoróżowofioletowa do różowej, a środkiem każdego płatka biegnie wyraźniejszy, karminoworóżowy pasek, który nadaje kwiatowi rysunek i głębię. Pylniki są kremowożółte do żółtawobrązowych. Pierwsza fala kwitnienia przypada zwykle na maj i czerwiec na zeszłorocznych pędach, druga, mniej obfita pojawia się od sierpnia do września na młodych pędach. W warunkach klimatu umiarkowanego odmiana nadaje się do mieszanych nasadzeń z różami i bylinami, do obsadzania pergoli, słupów lub pni mniejszych drzew. Dobrze prezentuje się w towarzystwie powojników o kwiatach białych lub ciemnoniebieskich, a także z różami w podobnym odcieniu, z którymi tworzy delikatne przejście od jasnej do bardziej nasyconej barwy. Należy do 2. grupy cięcia powojników.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów dobrze rosną w świetle, korzenie lepiej czują się w półcieniu, dlatego wokół podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe i stale umiarkowanie wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. Na cięższych glebach gliniastych zaleca się dodatek piasku i kompostu, na lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjkę korzeniową umieszcza się nieco poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i sprzyja wyrastaniu nowych pędów. Na jeden metr bieżący podpory przypadają 1–2 rośliny, zależnie od pożądanej gęstości. W pierwszym roku glebę utrzymuje się równomiernie wilgotną, później powojnik znosi krótkotrwałą suszę, jednak dłuższy okres bez wody ogranicza kwitnienie. Wiosną dodaje się kompost lub nawóz do kwitnących bylin. Kwitnie na starszych, a częściowo także na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin sięga około −25 °C, przed zimą młode sadzonki zabezpiecza się warstwą skoszonej trawy lub stroiszem, aby nie przemarzły. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego zaleca się przewiewne stanowisko, glebę bez nadmiaru wody i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 08.12.2025

Cięcie powojników:

1. grupa - obejmuje powojniki kwitnące mniej więcej od maja na krótkich przyrostach wyrastających ze starego drewna. Cięcie w tej grupie nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnięciu).

2. grupa - obejmuje powojniki kwitnące na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach, a następnie w mniejszym stopniu pojawiają się jeszcze w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, na wysokości około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed rozpoczęciem wegetacji usuwa się jedynie słabe i obumarłe pędy.

3. grupa - obejmuje powojniki wielkokwiatowe kwitnące latem. Wymagają one corocznego silnego cięcia. U młodych sadzonek pędy skraca się na wysokość około 0,2–0,4 m nad ziemią, starsze rośliny pozostawia się wyżej, na około 0,3–0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonuje się przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca – najlepiej wtedy, gdy pąki zaczynają już nabrzmiewać.