Powojnik 'Nelly Moser' Powojnik 'Nelly Moser'

Opis szczegółowy produktu

Clematis 'Nelly Moser' - należy do klasycznych clematisów wielkokwiatowych hodowanych do celów ozdobnych na pergolach, kratach i przy ścianach domów. Jest to odmiana o bujnym, ale przejrzystym wzroście, zazwyczaj osiągająca wysokość 2–3 m przy szerokości około 1 m. Cienkie, pnące łodygi posiadają nieparzystopierzaste ulistnienie, które wiosną kiełkuje na świeżo zielono i tworzy delikatne tło dla kwiatów. Są one szerokogwiazdowate, o wielkości 12–18 cm, złożone z 6–8 szerokich płatków. Podstawowy kolor kwiatu to jasnoróżowo-fioletowy do różowego, przez środek każdego płatka przebiega wyraźniejszy karminowo-różowy pas, który nadaje kwiatowi wzór i głębię, pylniki są kremowożółte do żółtawobrązowych. Pierwsza fala kwitnienia przypada zazwyczaj na maj i czerwiec na zeszłorocznych pędach, drugie, mniej obfite kwitnienie pojawia się w sierpniu do września na młodym drewnie. W warunkach umiarkowanego klimatu odmiana nadaje się do sadzenia w mieszanych nasadzeniach róż i bylin, do pnącia po pergolach, słupach lub pniach mniejszych drzew. Dobrze prezentuje się w połączeniu z clematisami kwitnącymi na biało lub ciemnoniebiesko, ewentualnie z różami w podobnym odcieniu, gdzie tworzy delikatne przejście między jasnym a nasyconym kolorem. Należy do 2. grupy powojników określającej ich cięcie.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów rozwijają się na świetle, korzenie lepiej w półcieniu, dlatego w okolicy podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje się ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, z wystarczającą ilością składników odżywczych i stałą, umiarkowaną wilgotnością. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. W cięższych glebach gliniastych zaleca się dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjka korzeniowa jest lekko zagłębiona poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i wspomaga tworzenie nowych pędów. Na jeden bieżący metr podpory stosuje się 1–2 rośliny, w zależności od pożądanej gęstości. W pierwszym roku gleba jest utrzymywana w równomiernej wilgotności, później powojnik toleruje krótkotrwałe susze, jednak dłuższe okresy bez wody ograniczają kwitnienie. Na wiosnę dodaje się kompost lub nawóz dla kwitnących bylin. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -25 °C, przed zimą młode sadzonki chronimy, nakładając skoszoną trawę lub gałęzie iglaków, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego wskazane jest przewiewne stanowisko, nieprzemoczona gleba i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Krystyna | Rewizja: 08.12.2025

Cięcie powojników:

Grupa 1 - składa się z grupy powojników kwitnących mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie tej grupy nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - należy do grupy powojów kwitnących na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach; następnie pojawiają się w mniejszym stopniu w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed rozpoczęciem wegetacji usuwa się tylko słabe i obumarłe pędy.

Grupa 3 - należy do grupy powojów wielkokwiatowych kwitnących latem. W ich przypadku konieczne jest coroczne silne cięcie. W przypadku młodych sadzonek pędy skraca się na około 0,2-0,4 m nad ziemią, starsze pozostawia się wyższe, na około 0,3-0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonujemy przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca - najodpowiedniejszy jest okres, gdy już zaczynają wybijać pąki.