Powojnik 'Nubia' Clematis 'Nubia'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'Nubia' - nowoczesna odmiana wielkokwiatowa, wyhodowana w 2006 roku przez cenionego brytyjskiego hodowcę Raymonda Evisona i wprowadzona na rynek w 2016 roku w ramach kolekcji Evison Pop-Up Clematis. To zrzucające liście pnącze krzewiaste odznacza się bardzo zwartym, gęstym i wzniesionym pokrojem, a w dojrzałym wieku osiąga 1,2–1,5 metra wysokości i około 0,8 metra szerokości. Liście są trójlistkowe, średnio zielone, o gładkim brzegu i sztywnej fakturze. Główną ozdobą są płaskie, szeroko otwarte kwiaty o średnicy od 12 do 15 cm, złożone z 6–8 zachodzących na siebie działek okwiatu o lekko falistych brzegach. Barwa jest intensywna, aksamitnie winnoczerwona do purpurowej, a w środku kwiatu wyróżniają się ciemnobrązowe do czarnoczerwonych pylniki. Pierwszy rzut kwitnienia przypada na pędy zeszłoroczne w czerwcu i lipcu, drugi następuje na nowych pędach w sierpniu i wrześniu. Kwiaty są bezwonne, ale przyciągają pszczoły i inne pożyteczne zapylacze. W kompozycjach ogrodowych odmiana sprawdza się przy niskich kratkach, obeliskach, płotkach lub w połączeniu z różami pnącymi o jasnych kwiatach. Dzięki niskiemu wzrostowi idealnie nadaje się do sadzenia w obszernych pojemnikach tarasowych i korytach, gdzie tworzy bogate, kwitnące kaskady bez ryzyka nadmiernego rozrastania się. Należy do 3. grupy cięcia. 

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, ocienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów dobrze rosną w świetle, korzenie lepiej w półcieniu, dlatego wokół podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje ściółkę. Gleba powinna być głębsza, próchniczna, dobrze przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe i stale umiarkowanie wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. Do cięższych gleb gliniastych warto dodać piasek i kompost, w glebach lekkich, piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się około 30–40 cm od podpory. Szyjkę korzeniową zwykle lekko zagłębia się poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i sprzyja wytwarzaniu nowych pędów. Na jeden metr bieżący podpory przypadają 1–2 rośliny, zależnie od pożądanej gęstości. W pierwszym roku glebę utrzymuje się równomiernie wilgotną, później powojnik znosi krótkotrwałą suszę, jednak dłuższe okresy bez wody ograniczają kwitnienie. Wiosną dodaje się kompost lub nawóz do bylin kwitnących. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin sięga około −25 °C, przed zimą młode sadzonki zabezpiecza się warstwą skoszonej trawy lub stroiszem, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego zaleca się przewiewne stanowisko, glebę niezbyt mokrą i umiarkowane nawożenie azotem.

Cięcie powojników:

1. grupa - obejmuje powojniki kwitnące mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie w tej grupie nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnięciu).

2. grupa - obejmuje powojniki kwitnące na początku lata. Kwiaty pojawiają się w maju i czerwcu na pędach zeszłorocznych, a następnie w mniejszym stopniu w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, na wysokości około 1,5 m nad ziemią, wykonywane przy sprzyjającej pogodzie od listopada do marca. Przed ruszeniem wegetacji usuwa się jedynie słabe i obumarłe pędy.

3. grupa - obejmuje powojniki wielkokwiatowe kwitnące latem. Wymagają one corocznego silnego cięcia. U młodych sadzonek pędy skraca się na wysokość około 0,2–0,4 m nad ziemią, starsze pozostawia się wyżej, około 0,3–0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonuje się przy sprzyjającej pogodzie od listopada do początku marca – najkorzystniejszy jest okres, gdy pąki zaczynają już nabrzmiewać.

Autor: Kristýna | Rewizja: 02.06. 2026