Powojnik 'Rooguchi' Clematis 'Rooguchi'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'Rooguchi' - należy do tak zwanych powojników niepnących, które budową przypominają raczej wyższe byliny niż klasyczne pnącza. Jest to mieszaniec powstały ze skrzyżowania gatunku Clematis integrifolia z pnącym mieszańcem Clematis × durandii, wyhodowany w Japonii. Roślina wytwarza kępiasty, wieloletni system korzeniowy, z którego co roku wyrastają nowe, zielne lub słabo drewniejące pędy o długości około 1–2 m. Bez podpory pędy pochylają się i rozkładają na sąsiednich roślinach, natomiast w połączeniu z krzewami lub niewielką podporą tworzą lekki, nieregularny krzaczek. Liście są pojedyncze, jajowate, intensywnie zielone, rozmieszczone na pędach stosunkowo rzadko, dzięki czemu kształt kwiatów jest dobrze widoczny. Kwiaty mają 3–4 cm długości, są dzwonkowate, zwisające, wyraźnie woskowate, w odcieniu głębokiej purpurowofioletowej barwy z delikatnie jaśniejszym, czasem srebrzystym obrzeżeniem. Listki okwiatu są podłużnie żeberkowane, a na końcach lekko odgięte na zewnątrz, co nadaje kwiatom plastyczny wygląd. Kwitnienie trwa nieprzerwanie od czerwca do września, a przy dobrej pielęgnacji kwiaty pojawiają się falami aż do pierwszych chłodnych dni. Kwiaty nie są wyraźnie pachnące, jednak ich kształt i nasycona barwa przyciągają uwagę i doskonale uzupełniają rabaty bylinowe z trawami ozdobnymi lub różami. Należy do 3. grupy cięcia powojników.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego lub półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów dobrze rosną w świetle, korzenie lepiej czują się w półcieniu, dlatego wokół podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe i stale umiarkowanie wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. Do cięższych gleb gliniastych warto dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjkę korzeniową zwykle umieszcza się nieco poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i sprzyja tworzeniu nowych pędów. Na jeden metr bieżący podpory przeznacza się 1–2 rośliny, zależnie od pożądanej gęstości. W pierwszym roku utrzymuje się glebę równomiernie wilgotną, później powojnik znosi krótkotrwałą suszę, jednak dłuższy okres bez wody ogranicza kwitnienie. Wiosną podaje się kompost lub nawóz do bylin kwitnących. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin sięga około −25 °C, przed zimą młode sadzonki zabezpiecza się warstwą skoszonej trawy lub stroiszem, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego zaleca się przewiewne stanowisko, glebę bez zastoin wody i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 08.12.2025

Cięcie powojników:

1. grupa - obejmuje powojniki kwitnące mniej więcej od maja na krótkich przyrostach wyrastających ze starego drewna. Cięcie w tej grupie nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - obejmuje powojniki kwitnące na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach, a następnie w mniejszej ilości pojawiają się jeszcze w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, na wysokości około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed ruszeniem wegetacji usuwa się jedynie słabe i obumarłe pędy.

3. grupa - obejmuje wielkokwiatowe powojniki kwitnące latem. Wymagają one corocznego silnego cięcia. U młodych sadzonek pędy skraca się do około 0,2–0,4 m nad ziemią, starsze rośliny pozostawia się wyżej, na około 0,3–0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonuje się przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca - najkorzystniejszy jest moment, gdy pąki zaczynają już nabrzmiewać.