Powojnik 'Rosamunde' Clematis 'Rosamunde'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'Rosamunde' - odmiana, która przyciąga uwagę nietypowymi, łososiowo-różowymi kwiatami z intensywnie różowym pasem pośrodku każdego płatka. Należy do wielkokwiatowych powojników pnących wyhodowanych w Holandii. Kwiaty są pojedyncze, o średnicy 8–12 cm, z wyraźnym środkiem utworzonym przez kremowe do żółtawych pylniki. W warunkach Europy Środkowej roślina dorasta zwykle do 1,5–2 m wysokości i ok. 0,8–1 m szerokości. Dzięki temu dobrze pasuje do mniejszych kratek i obelisków oraz do zestawień z różami krzewiastymi i pnącymi. Główny okres kwitnienia przypada na czerwiec i lipiec, a druga, słabsza fala kwitnienia pojawia się w sierpniu i wrześniu. Liście są jajowate i soczyście zielone, a na podporach tworzą delikatną, lecz gęstą powierzchnię. Odmianę wykorzystuje się przy pergolach, lekkich płotach z drutu lub na słonecznych elewacjach, gdzie łagodzi linie budynku. Nie jest wymagająca w uprawie, dlatego nadaje się zarówno dla początkujących, jak i dla doświadczonych ogrodników. Zdecydowanie nie powinno jej zabraknąć w żadnym ogrodzie. Należy do 3. grupy cięcia powojników.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego lub półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów najlepiej rosną w świetle, a korzenie w półcieniu. Dlatego wokół podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje się ściółkę. Gleba powinna być głębsza, próchniczna, dobrze przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe i stale umiarkowanie wilgotna. Odpowiednie pH wynosi ok. 6–7. Do cięższych gleb gliniastych warto dodać piasek i kompost, a w glebach lekkich, piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości ok. 30–40 cm od podpory. Szyjkę korzeniową umieszcza się zwykle nieco poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność rośliny i sprzyja wytwarzaniu nowych pędów. Na jeden metr bieżący podpory przypada 1–2 rośliny, zależnie od pożądanej gęstości. W pierwszym roku glebę utrzymuje się równomiernie wilgotną. Później powojnik znosi krótkotrwałą suszę, jednak dłuższy okres bez wody ogranicza kwitnienie. Wiosną podaje się kompost lub nawóz do bylin kwitnących. Kwitnie na starszych i częściowo także na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin sięga ok. −25 °C. Przed zimą młode sadzonki zabezpiecza się warstwą skoszonej trawy lub stroiszem, aby nie przemarzły. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników. Dlatego zaleca się przewiewne stanowisko, glebę bez zastoin wody i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 08.12.2025

Cięcie powojników:

1. grupa - obejmuje powojniki kwitnące mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie w tej grupie nie jest konieczne (ewentualnie wykonuje się je krótko po przekwitnięciu).

2. grupa - obejmuje powojniki kwitnące na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach, a następnie w mniejszym stopniu pojawiają się jeszcze w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być łagodne, na wysokości ok. 1,5 m nad ziemią. Wykonuje się je przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed rozpoczęciem wegetacji usuwa się tylko słabe i obumarłe pędy.

3. grupa - obejmuje powojniki wielkokwiatowe kwitnące latem. Wymagają one corocznego silnego cięcia. U młodych sadzonek pędy skraca się na wysokość ok. 0,2–0,4 m nad ziemią, starsze rośliny pozostawia się wyżej, ok. 0,3–0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonuje się przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca. Najkorzystniejszy jest moment, gdy pąki zaczynają już nabrzmiewać.