Powojnik 'Solidarnosc' Clematis 'Solidarnosc'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'Solidarnosc' - wielkokwiatowa odmiana polskiego pochodzenia, wyhodowana ze względu na wyrazistą barwę kwiatów i zwarty wzrost. Roślina wytwarza średnio silne pędy, które osiągają około 1,5–2 m i tworzą gęstą, dobrze ulistnioną ścianę zieleni. Liście są naprzeciwległe, złożone z kilku jajowatych lub eliptycznych listków o gładkiej powierzchni i soczyście zielonej barwie. Kwiaty osiągają średnicę około 12–14 cm. Są płaskie lub lekko miseczkowate, mają szerokie płatki (działki okwiatu) w kolorze karminowoczerwonym, niekiedy z ciemniejszym paskiem pośrodku. W środku kwiatu wyróżniają się żółte pylniki, które tworzą z czerwonymi płatkami wyrazisty kontrast. Pierwsze kwiaty pojawiają się już w maju. Główna fala kwitnienia trwa w czerwcu i lipcu, a kwitnienie stopniowo wygasa aż do września. Dzięki zwartemu wzrostowi 'Solidarnosc' nadaje się do mniejszych ogrodów, na niewielkie pergole i na kratki przy murach. Sprawdza się też w większych pojemnikach na tarasach. Można go łączyć z różami, bylinami lub krzewami o delikatniejszych kwiatach, które podkreślą czerwony odcień jego kwiatów. Odmiana nie jest wymagająca w uprawie, dlatego dobrze sprawdzi się zarówno u początkujących, jak i u doświadczonych ogrodników. Należy do 2. grupy powojników, która określa sposób cięcia. 

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego lub półcienistego z chłodniejszą, ocienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów dobrze rosną w pełnym świetle, a korzenie lepiej czują się w półcieniu. Dlatego wokół podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje się ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe i stale umiarkowanie wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. Do gleb ciężkich, gliniastych warto dodać piasek i kompost, a w glebach lekkich, piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjkę korzeniową umieszcza się nieco poniżej poziomu otaczającego gruntu, co zwiększa odporność rośliny i sprzyja wytwarzaniu nowych pędów. Na jeden metr bieżący podpory przypada 1–2 rośliny, zależnie od pożądanej gęstości. W pierwszym roku glebę utrzymuje się równomiernie wilgotną. Później powojnik znosi krótkotrwałą suszę, jednak dłuższy okres bez wody ogranicza kwitnienie. Wiosną podaje się kompost lub nawóz do bylin kwitnących. Roślina kwitnie na starszych, a częściowo także na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około −25 °C. Przed zimą młode sadzonki zabezpiecza się warstwą skoszonej trawy lub stroiszem, aby nie przemarzły. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników. Dlatego zaleca się przewiewne stanowisko, glebę, która nie jest przemoczona, oraz oszczędne nawożenie azotem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 09.12.2025

Cięcie powojników:

1. grupa - obejmuje powojniki kwitnące mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie tej grupy nie jest konieczne (ewentualnie wykonuje się je krótko po przekwitnięciu).

2. grupa - obejmuje powojniki kwitnące na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach. Później pojawiają się jeszcze w mniejszej liczbie w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, na wysokości około 1,5 m nad ziemią. Wykonuje się je przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed ruszeniem wegetacji usuwa się jedynie słabe i obumarłe pędy.

3. grupa - obejmuje wielkokwiatowe powojniki kwitnące latem. Wymagają one corocznego silnego cięcia. U młodych sadzonek pędy skraca się na wysokość około 0,2–0,4 m nad ziemią. Starsze rośliny pozostawia się wyższe, na około 0,3–0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonuje się przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca. Najkorzystniejszy jest moment, gdy pąki zaczynają już nabrzmiewać.