Powojnik 'Stasik' Powojnik 'Stasik'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'Stasik' - powojnik wielkokwiatowy o umiarkowanym wzroście, wyhodowany w latach 70. XX wieku przez rosyjską hodowczynię Marię F. Szarionową. Jest to zwarty, zrzucający liście pnącznik, którego pędy zazwyczaj osiągają 1,5–2 m wysokości i około 0,8–1 m szerokości, w zależności od rodzaju podpory i siły cięcia. Łodygi owijają się za pomocą ogonków liściowych, które są intensywnie zielone, jajowate lub trójdzielne i tworzą gęsty płaszcz. Kwiaty mają średnicę około 8–10 cm, są płaskie lub lekko miseczkowate, z sześcioma do ośmiu płatkami aksamitnie czerwono-fioletowymi, spód jest nieco jaśniejszy, a środkowe unerwienie może wyglądać jak delikatny, jaśniejszy pasek. W środku wyróżniają się jasne nitki pręcików z ciemniejszymi pylnikami. Kwitnienie trwa od czerwca do września na tegorocznych pędach. W ogrodzie sprawdzi się na mniejszych pergolach, trejażach, przy niskich drzewkach, a także jako kolorowa zasłona na zimozielonych krzewach, nadaje się również do uprawy w pojemnikach. Nie jest wymagający w uprawie i dzięki temu stał się jedną z najczęściej wybieranych roślin pnących do czeskich i słowackich ogrodów. Wprowadza kolor i romantyczny wygląd. Należy do 3 grupy powojników określającej ich cięcie.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów rozwijają się na świetle, korzenie lepiej w półcieniu, dlatego w okolicy podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje się ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, z wystarczającą ilością składników odżywczych i stałą, umiarkowaną wilgotnością. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. W cięższych glebach gliniastych zaleca się dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjka korzeniowa jest lekko zagłębiona poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i wspomaga tworzenie nowych pędów. Na jeden bieżący metr podpory stosuje się 1–2 rośliny, w zależności od pożądanej gęstości. W pierwszym roku gleba jest utrzymywana w równomiernej wilgotności, później powojnik toleruje krótkotrwałe susze, jednak dłuższe okresy bez wody ograniczają kwitnienie. Na wiosnę dodaje się kompost lub nawóz dla kwitnących bylin. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -25 °C, przed zimą młode sadzonki chronimy, nakładając skoszoną trawę lub gałęzie iglaków, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego wskazane jest przewiewne stanowisko, nieprzemoczona gleba i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Krystyna | Data przeglądu: 2025.12.09

Cięcie powojników:

Grupa 1 - składa się z grupy powojników kwitnących mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie tej grupy nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - należy do grupy powojów kwitnących na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach; następnie pojawiają się w mniejszym stopniu w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed rozpoczęciem wegetacji usuwa się tylko słabe i obumarłe pędy.

Grupa 3 - należy do grupy powojów wielkokwiatowych kwitnących latem. W ich przypadku konieczne jest coroczne silne cięcie. W przypadku młodych sadzonek pędy skraca się na około 0,2-0,4 m nad ziemią, starsze pozostawia się wyższe, na około 0,3-0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonujemy przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca - najodpowiedniejszy jest okres, gdy już zaczynają wybijać pąki.