Powojnik 'Stasik' Clematis 'Stasik'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'Stasik' - wielkokwiatowy powojnik o umiarkowanym wzroście, wyhodowany w latach 70. XX wieku przez rosyjską hodowczynię Marię F. Szaronową. Jest to zwarte, zrzucające liście pnącze, którego pędy dorastają zwykle do 1,5–2 m wysokości i około 0,8–1 m szerokości, zależnie od rodzaju podpory i siły cięcia. Pędy owijają się wokół podpory za pomocą ogonków liściowych. Liście są soczyście zielone, jajowate do trójdzielnych i tworzą gęsty płaszcz. Kwiaty mają średnicę około 8–10 cm, są płaskie lub lekko miseczkowate, z sześcioma do ośmiu działkami okwiatu o aksamitnej, czerwonofioletowej barwie. Ich spód bywa nieco jaśniejszy, a środkowy nerw może tworzyć delikatny, jaśniejszy pasek. W środku wyróżniają się jasne nitki pręcików z ciemniejszymi pylnikami. Kwitnienie trwa od czerwca do września na tegorocznych pędach. W ogrodzie sprawdza się na mniejszych pergolach, trejażach, przy niskich drzewkach i jako barwny welon na zimozielonych krzewach, nadaje się również do uprawy w pojemnikach. Nie jest wymagający w uprawie i dzięki temu stał się jednym z najczęściej wybieranych pnączy do polskich ogrodów. Wnosi kolor i romantyczny charakter. Należy do 3. grupy cięcia powojników. 

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego lub półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów dobrze rosną w świetle, a korzenie lepiej czują się w półcieniu, dlatego wokół podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje ściółkę. Gleba powinna być głębsza, próchniczna, dobrze przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe i stale umiarkowanie wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. Na cięższych glebach gliniastych warto dodać piasek i kompost, na lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjkę korzeniową umieszcza się nieco poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i sprzyja wytwarzaniu nowych pędów. Na jeden metr bieżący podpory przypada 1–2 rośliny, zależnie od pożądanej gęstości. W pierwszym roku glebę utrzymuje się w równomiernej wilgotności, później powojnik znosi krótkotrwałą suszę, jednak dłuższy okres bez wody ogranicza kwitnienie. Wiosną podaje się kompost lub nawóz do kwitnących bylin. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin sięga około −25 °C. Przed zimą młode sadzonki okrywa się warstwą skoszonej trawy lub stroiszem, aby nie przemarzły. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego zaleca się przewiewne stanowisko, niezbyt mokrą glebę i oszczędne nawożenie azotem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 09.12.2025

Cięcie powojników:

1. grupa - obejmuje powojniki kwitnące mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie w tej grupie nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnięciu).

2. grupa - obejmuje powojniki kwitnące na początku lata. Kwiaty pojawiają się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach, a następnie w mniejszej liczbie jeszcze w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, na wysokości około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed ruszeniem wegetacji usuwa się tylko słabe i obumarłe pędy.

3. grupa - obejmuje wielkokwiatowe powojniki kwitnące latem. Wymagają one corocznego silnego cięcia. U młodych sadzonek pędy skraca się na wysokość około 0,2–0,4 m nad ziemią, starsze rośliny pozostawia się wyżej, na około 0,3–0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonuje się przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca – najlepiej wtedy, gdy pąki zaczynają już nabrzmiewać.