Powojnik 'Stefan Franczak' Powojnik 'Stefan Franczak'

Opis szczegółowy produktu

Clematis 'Stefan Franczak' - wczesna, wielkokwiatowa odmiana clematisów z kolekcji polskiego hodowcy Szczepana Marczyńskiego, który nazwał odmianę na cześć jezuity brata Stefana Franczaka, znanego hodowcy clematisów. Jest to pnącze o średnim wzroście, zazwyczaj osiągające około 1,7–2 m wysokości i 0,8–1 m szerokości. Liście są średniozielone, pojedyncze lub trójdzielne i tworzą lekki, ale dość gęsty płaszcz wokół podpory. Kwiaty mają średnicę około 8–10 cm, są pojedyncze, gwiaździste, zazwyczaj z sześcioma płatkami. Kolorystyka jest intensywnie fioletowo-niebieska z jaśniejszym pasem, który w kierunku nasady blednie do prawie białego, na brzegach kolor może przechodzić w jaśniejszy odcień. W środku wyróżniają się żółte pylniki na białych nitkach. Główne kwitnienie przypada na czerwiec i lipiec na zeszłorocznych pędach, w sprzyjających latach pojawia się później słabsza druga fala na nowym drewnie. W kompozycji ogrodowej odmiana sprawdzi się przy mniejszych pergolach, drewnianych lub metalowych kratach oraz w połączeniu z krzewami, zwłaszcza z odmianami żółtolistnymi lub złotozielonymi, na tle których fioletowo-niebieski kolor dobrze się wyróżnia. Należy do 2. grupy powojów, określającej ich cięcie.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów rozwijają się na świetle, korzenie lepiej w półcieniu, dlatego w okolicy podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje się ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, z wystarczającą ilością składników odżywczych i stałą, umiarkowaną wilgotnością. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. W cięższych glebach gliniastych zaleca się dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjka korzeniowa jest lekko zagłębiona poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i wspomaga tworzenie nowych pędów. Na jeden bieżący metr podpory stosuje się 1–2 rośliny, w zależności od pożądanej gęstości. W pierwszym roku gleba jest utrzymywana w równomiernej wilgotności, później powojnik toleruje krótkotrwałe susze, jednak dłuższe okresy bez wody ograniczają kwitnienie. Na wiosnę dodaje się kompost lub nawóz dla kwitnących bylin. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -25 °C, przed zimą młode sadzonki chronimy, nakładając skoszoną trawę lub gałęzie iglaków, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego wskazane jest przewiewne stanowisko, nieprzemoczona gleba i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Krystyna | Data przeglądu: 2025.12.09

Cięcie powojników:

Grupa 1 - składa się z grupy powojników kwitnących mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie tej grupy nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - należy do grupy powojów kwitnących na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach; następnie pojawiają się w mniejszym stopniu w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed rozpoczęciem wegetacji usuwa się tylko słabe i obumarłe pędy.

Grupa 3 - należy do grupy powojów wielkokwiatowych kwitnących latem. W ich przypadku konieczne jest coroczne silne cięcie. W przypadku młodych sadzonek pędy skraca się na około 0,2-0,4 m nad ziemią, starsze pozostawia się wyższe, na około 0,3-0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonujemy przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca - najodpowiedniejszy jest okres, gdy już zaczynają wybijać pąki.