Powojnik 'Tae' Powojnik 'Tae'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'Tae' - japoński powojnik wielkokwiatowy, odmiana wyhodowana przez Rena Tanakę i opisana około 2009 roku. Należy do odmian o wyrazistych, ale subtelnych kolorystycznie kwiatach. Tworzy zrzucające liście, średnio silnie rosnące pnącze z cieńszymi pędami, które przyczepiają się do podpory za pomocą ogonków liściowych. W dorosłości osiąga około 2–2,5 m wysokości i około 1–1,2 m szerokości, w zależności od rodzaju podpory i siły cięcia. Liście są większe, jajowate, intensywnie zielone, często z winnym odcieniem podczas pączkowania, w sezonie tworzą zwartą masę. Kwiaty należą do większych, osiągają średnicę około 15–20 cm. Zazwyczaj mają osiem wąskopodłużnych, spiczastych działek kielicha z intensywnie różowym do różowo-purpurowego obrzeżem i środkiem przechodzącym w delikatny kremowo-różowy odcień. W środku wyróżniają się fioletowe pręciki na kremowo-zielonych nitkach. Główne kwitnienie przypada na maj i czerwiec na pędach z poprzedniego roku i trwa około czterech do sześciu tygodni. Druga, słabsza fala kwiatów pojawia się od sierpnia do września na pędach tegorocznych. Po przekwitnięciu tworzą się owłosione owocostany, które zdobią roślinę do jesieni. Powojnik sprawdzi się na pergolach, trejażach, siatkach ogrodzeniowych i przy mniejszych drzewkach, nadaje się również do uprawy w większych donicach z podporą. W kompozycji dobrze prezentuje się na ciemnym tle iglaków lub krzewów zimozielonych oraz w połączeniu z niebiesko lub fioletowo kwitnącymi powojnikami lub różami. Podobnie jak inne powojniki, zawiera w tkankach substancje drażniące, jest trujący po spożyciu, a sok może podrażniać wrażliwą skórę. Należy do 2. grupy powojników określającej ich cięcie.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów rozwijają się na świetle, korzenie lepiej w półcieniu, dlatego w okolicy podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje się ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, z wystarczającą ilością składników odżywczych i stałą, umiarkowaną wilgotnością. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. W cięższych glebach gliniastych zaleca się dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjka korzeniowa jest lekko zagłębiona poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i wspomaga tworzenie nowych pędów. Na jeden bieżący metr podpory stosuje się 1–2 rośliny, w zależności od pożądanej gęstości. W pierwszym roku gleba jest utrzymywana w równomiernej wilgotności, później powojnik toleruje krótkotrwałe susze, jednak dłuższe okresy bez wody ograniczają kwitnienie. Na wiosnę dodaje się kompost lub nawóz dla kwitnących bylin. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -25 °C, przed zimą młode sadzonki chronimy, nakładając skoszoną trawę lub gałęzie iglaków, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego wskazane jest przewiewne stanowisko, nieprzemoczona gleba i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Krystyna | Data przeglądu: 2025.12.09

Cięcie powojników:

Grupa 1 - składa się z grupy powojników kwitnących mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie tej grupy nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - należy do grupy powojów kwitnących na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach; następnie pojawiają się w mniejszym stopniu w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed rozpoczęciem wegetacji usuwa się tylko słabe i obumarłe pędy.

Grupa 3 - należy do grupy powojów wielkokwiatowych kwitnących latem. W ich przypadku konieczne jest coroczne silne cięcie. W przypadku młodych sadzonek pędy skraca się na około 0,2-0,4 m nad ziemią, starsze pozostawia się wyższe, na około 0,3-0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonujemy przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca - najodpowiedniejszy jest okres, gdy już zaczynają wybijać pąki.