Powojnik 'Tae' Clematis 'Tae'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'Tae' - japoński powojnik wielkokwiatowy, odmiana wyhodowana przez Rena Tanakę i opisana około 2009 roku. Należy do odmian o wyrazistych, lecz delikatnych w barwie kwiatach. Tworzy zrzucające liście, średnio silnie rosnące pnącze o cieńszych pędach, które czepiają się podpory ogonkami liściowymi. W wieku dojrzałym osiąga około 2–2,5 m wysokości i 1–1,2 m szerokości, zależnie od rodzaju podpory i intensywności cięcia. Liście są dość duże, jajowate, soczyście zielone, podczas rozwoju często z winnym odcieniem, w ciągu sezonu tworzą zwartą okrywę. Kwiaty należą do większych i osiągają średnicę ok. 15–20 cm. Mają zazwyczaj osiem wąsko wydłużonych, zaostrzonych działek kielicha z soczyście różowym do różowopurpurowego obrzeżeniem i środkiem przechodzącym w delikatny kremoworóżowy ton. Pośrodku wyróżniają się fioletowe pylniki na kremowozielonych nitkach. Główne kwitnienie przypada na maj i czerwiec na pędach z poprzedniego roku i trwa mniej więcej cztery do sześciu tygodni. Druga, słabsza fala kwiatów pojawia się od sierpnia do września na pędach bieżącego roku. Po przekwitnieniu tworzą się puszyste owocostany, które zdobią roślinę aż do jesieni. Powojnik sprawdza się na pergolach, kratach, ogrodzeniach z siatki, a także przy mniejszych drzewach. Nadaje się również do uprawy w większych pojemnikach z podporą. W kompozycjach dobrze prezentuje się na ciemnym tle drzew iglastych lub zimozielonych krzewów oraz w połączeniu z powojnikami o kwiatach niebieskich lub fioletowych albo z różami. Jak inne powojniki zawiera w tkankach substancje drażniące, po spożyciu jest trujący, a sok może podrażniać wrażliwszą skórę. Należy do 2. grupy powojników, która określa sposób ich cięcia. 

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów dobrze rosną w świetle, korzenie lepiej w półcieniu, dlatego wokół podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje ściółkę. Gleba powinna być głębsza, próchniczna, dobrze przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe i stale umiarkowanie wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. Do cięższych gleb gliniastych warto dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się około 30–40 cm od podpory. Szyjkę korzeniową zagłębia się nieco poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i sprzyja tworzeniu nowych pędów. Na jeden metr bieżący podpory przypada 1–2 rośliny, zależnie od pożądanej gęstości. W pierwszym roku glebę utrzymuje się równomiernie wilgotną, później powojnik znosi krótkotrwałą suszę, jednak dłuższe okresy bez wody ograniczają kwitnienie. Wiosną podaje się kompost lub nawóz do bylin kwitnących. Kwitnie na starszych, a częściowo także na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin sięga około −25 °C. Młode sadzonki przed zimą zabezpiecza się warstwą skoszonej trawy lub stroiszem, aby nie przemarzły. Przy długotrwałej wilgoci roślina może chorować na więdnięcie powojników, dlatego zaleca się przewiewne stanowisko, glebę bez zastoju wody i oszczędne nawożenie azotem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 09.12.2025

Cięcie powojników:

1. grupa - obejmuje powojniki kwitnące mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie w tej grupie nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - obejmuje powojniki kwitnące na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach, a następnie w mniejszym stopniu pojawiają się jeszcze w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, ok. 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed ruszeniem wegetacji usuwa się jedynie słabe i obumarłe pędy.

3. grupa - obejmuje powojniki wielkokwiatowe kwitnące latem. Wymagają one corocznego silnego cięcia. U młodych sadzonek pędy skraca się na wysokość ok. 0,2–0,4 m nad ziemią, starsze pozostawia się wyżej, ok. 0,3–0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonuje się przy sprzyjającej pogodzie od listopada do początku marca – najlepiej w okresie, gdy pąki zaczynają już nabrzmiewać.