Powojnik 'Thyrislund' Powojnik 'Thyrislund'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'Thyrislund' <\/strong>- <\/strong>odmiana wielkokwiatowa, która rozprzestrzeniła się z produkcji duńskiej, a później została włączona do asortymentu europejskich szkółek. Należy do wcześnie kwitnących odmian wielkokwiatowych o bardziej zwartej budowie. W wieku dorosłym osiąga około 2–2,5 m wysokości i około 1 m szerokości. Tworzy cieńsze pędy, które przyczepiają się do podpory ogonkami liściowymi. Liście są zielone, jajowate do lancetowatych, opadające. Największą ozdobą są duże, gwiaździste kwiaty, w pierwszej fali często pełne lub półpełne, o średnicy 12–15 cm. Działki kielicha są jasno fioletowe do lawendowych, z często jaśniejszym środkowym paskiem i delikatnie pofałdowanym brzegiem, środek kwiatu tworzą żółte pręciki na jasnych nitkach. Główne kwitnienie przypada na maj i czerwiec na zeszłorocznych pędach, po przycięciu przekwitłych części we wrześniu pojawia się druga, słabsza fala głównie pojedynczych kwiatów. Dzięki delikatnemu pastelowemu odcieniowi kwiatów odmiana dobrze prezentuje się na ciemniejszym tle, na przykład przed krzewami zimozielonymi lub ceglanym murem. Nadaje się również do prowadzenia po pergolach i treliażach lub do uzupełnienia pnących róż. Podobnie jak inne powojniki, roślina jest trująca po spożyciu, a jej sok może podrażniać skórę, dlatego zaleca się ochronę dłoni podczas cięcia i manipulacji. Należy do 2. grupy powojów, określającej ich cięcie.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów rozwijają się na świetle, korzenie lepiej w półcieniu, dlatego w okolicy podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje się ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, z wystarczającą ilością składników odżywczych i stałą, umiarkowaną wilgotnością. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. W cięższych glebach gliniastych zaleca się dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjka korzeniowa jest lekko zagłębiona poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i wspomaga tworzenie nowych pędów. Na jeden bieżący metr podpory stosuje się 1–2 rośliny, w zależności od pożądanej gęstości. W pierwszym roku gleba jest utrzymywana w równomiernej wilgotności, później powojnik toleruje krótkotrwałe susze, jednak dłuższe okresy bez wody ograniczają kwitnienie. Na wiosnę dodaje się kompost lub nawóz dla kwitnących bylin. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -25 °C, przed zimą młode sadzonki chronimy, nakładając skoszoną trawę lub gałęzie iglaków, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego wskazane jest przewiewne stanowisko, nieprzemoczona gleba i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Krystyna | Data przeglądu: 2025.12.09

Cięcie powojników:

Grupa 1 - składa się z grupy powojników kwitnących mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie tej grupy nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - należy do grupy powojów kwitnących na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach; następnie pojawiają się w mniejszym stopniu w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed rozpoczęciem wegetacji usuwa się tylko słabe i obumarłe pędy.

Grupa 3 - należy do grupy powojów wielkokwiatowych kwitnących latem. W ich przypadku konieczne jest coroczne silne cięcie. W przypadku młodych sadzonek pędy skraca się na około 0,2-0,4 m nad ziemią, starsze pozostawia się wyższe, na około 0,3-0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonujemy przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca - najodpowiedniejszy jest okres, gdy już zaczynają wybijać pąki.