Powojnik 'Ville de Lyon' Clematis 'Ville de Lyon'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'Ville de Lyon' - francuska odmiana wielkokwiatowa, wprowadzona na początku XX wieku przez hodowcę Francisa Morela. Należy do później kwitnących powojników wielkokwiatowych o silnym efekcie barwnym. Tworzy zrzucające liście pnącze o średniej do silnej sile wzrostu, dorastające w naszych warunkach klimatycznych do 2,5–3,5 m wysokości i około 1–1,5 m szerokości. Pędy są elastyczne, drewniejące i owijają się wokół podpory. Liście są trójlistkowe, średnio zielone, w ciągu sezonu tworzą gęstą zasłonę. Kwiaty mają średnicę około 10–15 cm i składają się z sześciu do ośmiu szerszych, lekko falistych działek kielicha w odcieniach od karminowej czerwieni po intensywną purpurę, często z ciemniejszym użyłkowaniem i jaśniejszym środkiem. Kontrast podkreślają jasnożółte pylniki. Kwitnienie zaczyna się zwykle w czerwcu i trwa aż do września, często falami, w zależności od pogody i kondycji rośliny. Dzięki rzucającej się w oczy barwie i dobremu rozgałęzianiu odmiana sprawdza się na pergolach, ogrodzeniach, kratach, a także przy niewielkich drzewach, gdzie tworzy żywą, barwną zasłonę. Nadaje się również do łączenia z różami lub jasnymi drzewami i krzewami, na których tle kwiaty pięknie się wyróżniają. Podobnie jak inne powojniki (Clematis), roślina jest trująca po spożyciu, a jej sok może podrażniać skórę. Należy do 3. grupy powojników, która określa sposób ich cięcia.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego lub półcienistego z chłodniejszą, ocienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów dobrze rosną w świetle, korzenie lepiej czują się w półcieniu, dlatego wokół podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe i stale umiarkowanie wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. Do cięższych gleb gliniastych warto dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjkę korzeniową umieszcza się nieco poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i sprzyja wytwarzaniu nowych pędów. Na jeden metr bieżący podpory stosuje się 1–2 rośliny, w zależności od pożądanej gęstości. W pierwszym roku glebę utrzymuje się równomiernie wilgotną, później powojnik znosi krótkotrwałą suszę, jednak dłuższy okres bez wody ogranicza kwitnienie. Wiosną podaje się kompost lub nawóz do bylin kwitnących. Kwitnie na pędach tegorocznych. Mrozoodporność dojrzałych roślin sięga około −25 °C, przed zimą młode sadzonki zabezpiecza się warstwą skoszonej trawy lub stroiszem, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego zaleca się przewiewne stanowisko, glebę bez zastoin wody i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 09.12.2025

Cięcie powojników:

1. grupa - obejmuje powojniki kwitnące mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie w tej grupie nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnięciu).

2. grupa - obejmuje powojniki kwitnące na początku lata. Kwiaty pojawiają się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach, a następnie w mniejszej liczbie jeszcze w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, na wysokości około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed ruszeniem wegetacji usuwa się jedynie słabe i obumarłe pędy.

3. grupa - obejmuje powojniki wielkokwiatowe kwitnące latem. Wymagają one corocznego silnego cięcia. U młodych sadzonek pędy skraca się na wysokość około 0,2–0,4 m nad ziemią, starsze rośliny pozostawia się wyżej, około 0,3–0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonuje się przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca - najkorzystniejszy jest czas, gdy pąki zaczynają już nabrzmiewać.