Powojnik 'Violet Elizabeth' Powojnik 'Violet Elizabeth'

Opis szczegółowy produktu

Clematis 'Violet Elizabeth' - wczesna, wielkokwiatowa odmiana powojnika pochodząca z angielskiej hodowli. Źródła podają, że został uzyskany przez Waltera Pennella z nasion wysianych na początku lat sześćdziesiątych XX wieku i nazwany w latach siedemdziesiątych. Tworzy opadający pnącz o średnio silnym wzroście, w naszych warunkach dorastający do około 2–3 m wysokości i około 1–1,2 m szerokości, w zależności od typu podpory i siły cięcia. Pędy drewnieją i owijają się wokół podpory za pomocą ogonków liściowych. Liście są nieparzystopierzaste do trójlistkowych, z jajowatymi zielonymi listkami, które tworzą zwarty pokrój. Głównym elementem ozdobnym są kwiaty, w pierwszej fali wiosną pełne do bardzo pełnych, o średnicy około 10–13 cm, w odcieniach delikatnego różowo-liliowego koloru. Zewnętrzne działki kielicha często bledną do jaśniejszego odcienia, podczas gdy wewnętrzne rzędy tworzą plastyczny środek. W drugiej fali kwitnienia latem pojawiają się kwiaty prostsze do pojedynczych, zazwyczaj mniejsze. Główne kwitnienie przypada na maj i czerwiec, kolejne kwiaty pojawiają się w sierpniu i wrześniu. Powojnik sprawdzi się na trejażach, niższych pergolach, przy łukach wejściowych czy przy mniejszych drzewach, gdzie jego delikatne kwiaty prezentują się dekoracyjnie w połączeniu z ciemniejszym tłem roślin zimozielonych lub ciemno kwitnących róż. Podobnie jak wszystkie powojniki, zawiera substancje drażniące, jest trujący po spożyciu, a mleczny sok może podrażniać wrażliwszą skórę. Należy do 2. grupy powojników określającej ich cięcie.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów rozwijają się na świetle, korzenie lepiej w półcieniu, dlatego w okolicy podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje się ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, z wystarczającą ilością składników odżywczych i stałą, umiarkowaną wilgotnością. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. W cięższych glebach gliniastych zaleca się dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjka korzeniowa jest lekko zagłębiona poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i wspomaga tworzenie nowych pędów. Na jeden bieżący metr podpory stosuje się 1–2 rośliny, w zależności od pożądanej gęstości. W pierwszym roku gleba jest utrzymywana w równomiernej wilgotności, później powojnik toleruje krótkotrwałe susze, jednak dłuższe okresy bez wody ograniczają kwitnienie. Na wiosnę dodaje się kompost lub nawóz dla kwitnących bylin. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -25 °C, przed zimą młode sadzonki chronimy, nakładając skoszoną trawę lub gałęzie iglaków, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego wskazane jest przewiewne stanowisko, nieprzemoczona gleba i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Krystyna | Data przeglądu: 2025.12.09

Cięcie powojników:

Grupa 1 - składa się z grupy powojników kwitnących mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie tej grupy nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - należy do grupy powojów kwitnących na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach; następnie pojawiają się w mniejszym stopniu w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed rozpoczęciem wegetacji usuwa się tylko słabe i obumarłe pędy.

Grupa 3 - należy do grupy powojów wielkokwiatowych kwitnących latem. W ich przypadku konieczne jest coroczne silne cięcie. W przypadku młodych sadzonek pędy skraca się na około 0,2-0,4 m nad ziemią, starsze pozostawia się wyższe, na około 0,3-0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonujemy przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca - najodpowiedniejszy jest okres, gdy już zaczynają wybijać pąki.