Powojnik 'Westerplatte' Clematis 'Westerplatte'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'Westerplatte' - polska odmiana wielkokwiatowa, wyhodowana przez Stefana Franczaka i nagrodzona złotym medalem na holenderskiej wystawie Plantarium pod koniec lat 90. XX wieku. To pnącze o zwartym pokroju dorasta zwykle do 2–3 m wysokości i około 0,5–1 m szerokości, dlatego sprawdza się także w mniejszych ogrodach. Pędy są cienkie i giętkie, a do podpory przytrzymują się ogonkami liściowymi. Liście są zielone, podzielone na 3–5 listków, co tworzy dla kwiatów dyskretne tło. Od maja lub początku czerwca pojawiają się duże, gwiaździste kwiaty o średnicy 12–14 cm, złożone z sześciu do ośmiu aksamitnie czerwonych działek kielicha z ciemniejszym odcieniem pośrodku. Pylniki są jasne do kremowych, często z purpurowym zakończeniem, które nadaje kwiatom głębi. Główna fala kwitnienia przypada na przełom wiosny i lata, druga, słabsza pojawia się pod koniec lata. Kwiaty odwiedzają pszczoły i motyle, a po przekwitnieniu tworzą się puszyste owocostany. Roślina nie ma kolców, po spożyciu jest lekko trująca i podobnie jak inne powojniki może u osób wrażliwych wywoływać podrażnienie skóry. Należy do 2. grupy cięcia powojników.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, ocienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów dobrze rosną w świetle, korzenie lepiej czują się w półcieniu, dlatego u podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe i stale umiarkowanie wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. Do cięższych gleb gliniastych warto dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się około 30–40 cm od podpory. Szyjkę korzeniową zwykle umieszcza się nieco poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i sprzyja wytwarzaniu nowych pędów. Na jeden metr bieżący podpory sadzi się 1–2 rośliny, zależnie od pożądanej gęstości. W pierwszym roku glebę utrzymuje się równomiernie wilgotną, później powojnik znosi krótkotrwałą suszę, jednak dłuższy okres bez wody ogranicza kwitnienie. Wiosną podaje się kompost lub nawóz do bylin kwitnących. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin sięga około −25 °C, przed zimą młode sadzonki okrywa się warstwą skoszonej trawy lub stroiszem, aby nie przemarzły. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego zaleca się przewiewne stanowisko, glebę bez zastoin wody i oszczędne nawożenie azotem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 09.12.2025

Cięcie powojników:

1. grupa - obejmuje powojniki kwitnące mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie w tej grupie nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - obejmuje powojniki kwitnące na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach, a następnie w mniejszej liczbie pojawiają się jeszcze w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, na wysokości około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed ruszeniem wegetacji usuwa się tylko słabe i obumarłe pędy.

3. grupa - obejmuje powojniki wielkokwiatowe kwitnące latem. Wymagają one corocznego silnego cięcia. U młodych sadzonek pędy skraca się na wysokość około 0,2–0,4 m nad ziemią, starsze rośliny pozostawia się wyższe, około 0,3–0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonuje się przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca – najlepszy jest czas, gdy pąki zaczynają już nabrzmiewać.