Powojnik 'Wildfire' Powojnik 'Wildfire'

Opis szczegółowy produktu

Clematis 'Wildfire' - wielkokwiatowa powojnik ogrodowy o efektownym, dwukolorowym kwiecie. Tworzy pnącze liściaste, które w warunkach Europy Środkowej osiąga wysokość około 2–3 m i szerokość około 1–1,5 m na podporze. Pędy są cienkie, elastyczne, owijają się wokół konstrukcji ogonkami liści. Liście są zielone, pojedyncze lub nieparzystopierzaste, jajowato-lancetowate, tworzą gęsty płaszcz, na którym wyróżniają się kwiaty. Główna fala kwitnienia przypada zazwyczaj od maja lub początku czerwca, druga następuje w sierpniu i wrześniu. Kwiaty mają średnicę około 12–15 cm, składają się z sześciu do ośmiu owalnych, spiczastych działek kielicha o aksamitnie fioletowym lub purpurowym tle. Przez środek każdego płatka przebiega jaśniejszy karmazynowy lub purpurowo-czerwony pas, który nadaje kwiatowi płomienny wygląd. W środku kwiatu znajdują się jasne, kremowe pręciki na jasnożółtych nitkach. Po przekwitnięciu tworzą się puchate owocostany, które pozostają na roślinie do jesieni. Nie jest wymagający w uprawie, dzięki czemu stał się numerem jeden w wyborze roślin pnących i kwitnących do czeskich i słowackich ogrodów. Nie powinno go zabraknąć również w Twoim ogrodzie. Należy do 2. grupy powojów, określającej ich cięcie.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów rozwijają się na świetle, korzenie lepiej w półcieniu, dlatego w okolicy podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje się ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, z wystarczającą ilością składników odżywczych i stałą, umiarkowaną wilgotnością. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. W cięższych glebach gliniastych zaleca się dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjka korzeniowa jest lekko zagłębiona poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i wspomaga tworzenie nowych pędów. Na jeden bieżący metr podpory stosuje się 1–2 rośliny, w zależności od pożądanej gęstości. W pierwszym roku gleba jest utrzymywana w równomiernej wilgotności, później powojnik toleruje krótkotrwałe susze, jednak dłuższe okresy bez wody ograniczają kwitnienie. Na wiosnę dodaje się kompost lub nawóz dla kwitnących bylin. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -25 °C, przed zimą młode sadzonki chronimy, nakładając skoszoną trawę lub gałęzie iglaków, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego wskazane jest przewiewne stanowisko, nieprzemoczona gleba i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Krystyna | Data przeglądu: 2025.12.09

Cięcie powojników:

Grupa 1 - składa się z grupy powojników kwitnących mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie tej grupy nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - należy do grupy powojów kwitnących na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach; następnie pojawiają się w mniejszym stopniu w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed rozpoczęciem wegetacji usuwa się tylko słabe i obumarłe pędy.

Grupa 3 - należy do grupy powojów wielkokwiatowych kwitnących latem. W ich przypadku konieczne jest coroczne silne cięcie. W przypadku młodych sadzonek pędy skraca się na około 0,2-0,4 m nad ziemią, starsze pozostawia się wyższe, na około 0,3-0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonujemy przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca - najodpowiedniejszy jest okres, gdy już zaczynają wybijać pąki.