Powojnik 'Zosia' Powojnik 'Zosia'

Opis szczegółowy produktu

Clematis 'Zosia' - nowsza odmiana wielkokwiatowa polskiej hodowli, nazwana imieniem żeńskim w duchu całej serii zwartych odmian. Tworzy opadające, stosunkowo niskie pnącze dorastające do około 1–1,5 m wysokości i 0,6–1 m szerokości. Pędy są cienkie, elastyczne i przyczepiają się ogonkami liściowymi. Liście są zielone, jajowato-lancetowate, czasami podzielone na mniejsze odcinki, w ciągu sezonu tworzą zwarte tło dla kwiatów. Główna fala kwitnienia przypada na maj i czerwiec, przy sprzyjającej pogodzie roślina kwitnie również w ciągu lata. Kwiaty są duże, o średnicy około 12–14 cm, składające się z sześciu do ośmiu szerszych działek kielicha w odcieniach głębokiego różu do purpurowo-czerwonego. Powierzchnia działek kielicha jest lekko aksamitna, środek kwiatu podkreślają jaśniejsze pylniki. Dzięki niskiemu wzrostowi kwiaty są dobrze widoczne, zarówno w doniczkach, jak i na niskich konstrukcjach. Roślina jest bezkolcowa, jednak zawiera substancje drażniące, jest trująca po spożyciu, a świeży sok może podrażniać skórę. Świetnie sprawdzi się obok tarasów, pergoli, płotów, tyczek, krat czy innych sztucznie stworzonych podpór i nada romantyczny i niepowtarzalny wygląd każdemu ogrodowi. Należy do 2. grupy powojników określającej ich cięcie.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów rozwijają się na świetle, korzenie lepiej w półcieniu, dlatego w okolicy podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje się ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, z wystarczającą ilością składników odżywczych i stałą, umiarkowaną wilgotnością. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. W cięższych glebach gliniastych zaleca się dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjka korzeniowa jest lekko zagłębiona poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i wspomaga tworzenie nowych pędów. Na jeden bieżący metr podpory stosuje się 1–2 rośliny, w zależności od pożądanej gęstości. W pierwszym roku gleba jest utrzymywana w równomiernej wilgotności, później powojnik toleruje krótkotrwałe susze, jednak dłuższe okresy bez wody ograniczają kwitnienie. Na wiosnę dodaje się kompost lub nawóz dla kwitnących bylin. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi około -25 °C, przed zimą młode sadzonki chronimy, nakładając skoszoną trawę lub gałęzie iglaków, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego wskazane jest przewiewne stanowisko, nieprzemoczona gleba i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Krystyna | Data przeglądu: 2025.12.09

Cięcie powojników:

Grupa 1 - składa się z grupy powojników kwitnących mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie tej grupy nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - należy do grupy powojów kwitnących na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach; następnie pojawiają się w mniejszym stopniu w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed rozpoczęciem wegetacji usuwa się tylko słabe i obumarłe pędy.

Grupa 3 - należy do grupy powojów wielkokwiatowych kwitnących latem. W ich przypadku konieczne jest coroczne silne cięcie. W przypadku młodych sadzonek pędy skraca się na około 0,2-0,4 m nad ziemią, starsze pozostawia się wyższe, na około 0,3-0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonujemy przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca - najodpowiedniejszy jest okres, gdy już zaczynają wybijać pąki.