Powojnik 'Zosia' Clematis 'Zosia'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik 'Zosia' - nowsza wielkokwiatowa odmiana powojnika polskiej hodowli, nazwana imieniem żeńskim w duchu całej serii zwartych odmian. Tworzy liściaste, stosunkowo niskie pnącze dorastające do około 1–1,5 m wysokości i 0,6–1 m szerokości. Pędy są cienkie, giętkie i czepiają się podpór ogonkami liściowymi. Liście są zielone, jajowatolancetowate, niekiedy podzielone na mniejsze klapy, w ciągu sezonu tworzą zwarte tło dla kwiatów. Główna fala kwitnienia przypada na okres od maja do czerwca, przy sprzyjającej pogodzie roślina zawiązuje kwiaty także w ciągu lata. Kwiaty są duże, o średnicy około 12–14 cm, złożone z sześciu do ośmiu szerszych działek kielicha w odcieniach intensywnego różu do purpurowej czerwieni. Powierzchnia działek jest lekko aksamitna, a środek kwiatu podkreślają jaśniejsze pylniki. Dzięki niskiemu wzrostowi kwiaty są dobrze widoczne, zarówno w pojemnikach, jak i na niskich konstrukcjach. Roślina nie ma cierni, zawiera jednak substancje drażniące, po spożyciu jest trująca, a świeży sok może podrażniać skórę. Doskonale sprawdzi się przy tarasach, pergolach, płotach, tyczkach, kratach czy innych sztucznie wykonanych podporach i wniesie romantyczny, niepowtarzalny charakter do każdego ogrodu. Należy do 2. grupy powojników, która określa sposób ich cięcia.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów dobrze rosną w świetle, korzenie lepiej w półcieniu, dlatego wokół podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje ściółkę. Gleba powinna być głębsza, próchniczna, dobrze przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe i stale umiarkowanie wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. Do cięższych gleb gliniastych zaleca się dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjkę korzeniową zwykle umieszcza się nieco poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i sprzyja wyrastaniu nowych pędów. Na jeden metr bieżący podpory stosuje się 1–2 rośliny, zależnie od wymaganej gęstości. W pierwszym roku glebę utrzymuje się równomiernie wilgotną, później powojnik znosi krótkotrwałą suszę, jednak dłuższy okres bez wody ogranicza kwitnienie. Wiosną dodaje się kompost lub nawóz do bylin kwitnących. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin sięga około −25 °C, przed zimą młode sadzonki zabezpiecza się warstwą skoszonej trawy lub stroiszem, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego zaleca się przewiewne stanowisko, glebę niezbyt mokrą i oszczędne nawożenie azotem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 09.12.2025

Cięcie powojników:

1. grupa - obejmuje powojniki kwitnące mniej więcej od maja na krótkich przyrostach wyrastających ze starego drewna. Cięcie w tej grupie nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - obejmuje powojniki kwitnące na początku lata. Kwiaty pojawiają się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach, a następnie w mniejszej ilości jeszcze w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed ruszeniem wegetacji usuwa się jedynie słabe i obumarłe pędy.

3. grupa - obejmuje wielkokwiatowe powojniki kwitnące latem. Wymagają one corocznego silnego cięcia. U młodych sadzonek pędy skraca się na wysokość około 0,2–0,4 m nad ziemią, starsze pozostawia się wyższe, około 0,3–0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonuje się przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca – najlepszy jest czas, gdy pąki zaczynają już nabrzmiewać.