Powojnik barszczolistny 'Cassandra' Clematis heracleifolia 'Cassandra'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik barszczolistny 'Cassandra' - należy do powojników niepnących, tworzy wzniesione, częściowo drewniejące pędy i zachowuje się jak okazała bylina. Odmiana pochodzi z niemieckiej hodowli w szkółce bylin Staudengärtnerei Gräfin von Zeppelin, gdzie została wyselekcjonowana ze względu na zwarty pokrój i efektowne letnie kwitnienie. Krzew dorasta do wysokości około 1–1,2 m i podobnej szerokości, tworzy gęstą, lekko półkulistą koronę, która dobrze sprawdza się na pierwszym planie rabat krzewowych lub jako przejście między wyższymi drzewami i krzewami a niższymi bylinami. Liście są naprzeciwległe, jajowate do szeroko lancetowatych, średnio zielone, o delikatnie karbowanym brzegu. Od lipca do września roślina wytwarza obfite szczytowe wiechy niebieskich, wąsko rurkowatych kwiatów, których płatki w górnej części lekko się rozchylają i wydzielają delikatny zapach. Kwiat jest interesujący zarówno pod względem kształtu, jak i struktury, a przy tym przyciąga owady zapylające. Powojnik barszczolistny 'Cassandra' sprawdza się w połączeniu z różami, tawułami, trawami ozdobnymi lub jasnymi odmianami żurawek, gdzie niebieski odcień kwiatów tworzy spokojny kontrast. Ze względu na zielny charakter i kwitnienie na pędach tegorocznych zaliczany jest do 3. grupy cięcia.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów dobrze rosną w świetle, korzenie lepiej czują się w półcieniu, dlatego wokół podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje ściółkę. Gleba powinna być głębsza, próchniczna, dobrze przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe i stale umiarkowanie wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. Do cięższych gleb gliniastych warto dodać piasek i kompost, na lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjkę korzeniową zwykle umieszcza się nieco poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i sprzyja wytwarzaniu nowych pędów. Na jeden metr bieżący podpory przeznacza się 1–2 rośliny, zależnie od pożądanej gęstości. W pierwszym roku utrzymuje się glebę równomiernie wilgotną, później powojnik znosi krótkotrwałą suszę, jednak dłuższy okres bez wody ogranicza kwitnienie. Wiosną dodaje się kompost lub nawóz do bylin kwitnących. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin sięga około −25 °C, przed zimą młode sadzonki zabezpiecza się warstwą skoszonej trawy lub gałązkami iglaków, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego zaleca się przewiewne stanowisko, glebę niepodmokłą i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 03.12.2025

Cięcie powojników:

1. grupa - obejmuje powojniki kwitnące mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie w tej grupie nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnięciu).

2. grupa - obejmuje powojniki kwitnące na początku lata. Kwiaty pojawiają się w maju i czerwcu na ubiegłorocznych pędach, a następnie w mniejszej liczbie jeszcze w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, na wysokości około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed ruszeniem wegetacji usuwa się jedynie słabe i obumarłe pędy.

3. grupa - obejmuje wielkokwiatowe powojniki kwitnące latem. Wymagają one corocznego silnego cięcia. U młodych sadzonek pędy skraca się na wysokość około 0,2–0,4 m nad ziemią, starsze rośliny pozostawia się wyższe, około 0,3–0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonuje się przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca - najkorzystniejszy jest moment, gdy pąki zaczynają już nabrzmiewać.