Powojnik górski 'Elizabeth' Clematis montana 'Elizabeth'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik górski 'Elizabeth' - znana odmiana gatunku powojnika pochodzącego z górskich rejonów Himalajów. Należy do najwcześniej kwitnących powojników i wyróżnia się bardzo silnym wzrostem, w naszych warunkach klimatycznych zwykle osiąga 4–8 m wysokości przy szerokości 2–3 m. Tworzy gęstą sieć cienkich, sprężystych pędów, które łatwo oplatają pergole, ogrodzenia, a nawet korony starszych drzew. Liście są złożone z kilku listków, wiosną często z brązowym odcieniem, później intensywnie zielone. Pojedyncze kwiaty o średnicy około 5–6 cm mają cztery działki okwiatu w delikatnym różowym odcieniu, od spodu nieco intensywniejszym, ze złocistymi pręcikami pośrodku. Obfite kwitnienie trwa od końca kwietnia do maja, czasem aż do początku czerwca, kiedy roślina dosłownie otula podpory różowym welonem. Kwiaty wydzielają przyjemny, słodki zapach przypominający wanilię lub migdały, co docenia się zwłaszcza w ogrodach z miejscem do wypoczynku w pobliżu nasadzenia. Po przekwitnieniu tworzą się dekoracyjne owocostany z niełupek z delikatnym puchem. Powojnik nie jest wymagający w uprawie, dzięki czemu należy do najczęściej wybieranych pnączy. Nie powinno go zabraknąć w żadnym ogrodzie. Należy do 1. grupy powojników, która określa sposób cięcia. 

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, zacienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów najlepiej rosną w świetle, korzenie lepiej czują się w półcieniu, dlatego wokół podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje ściółkę. Gleba powinna być głębsza, próchniczna, dobrze przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe i stale umiarkowanie wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. Do cięższych gleb gliniastych warto dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjkę korzeniową umieszcza się nieco poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i sprzyja tworzeniu nowych pędów. Na jeden metr bieżący podpory przypada 1–2 rośliny, zależnie od pożądanej gęstości. W pierwszym roku glebę utrzymuje się równomiernie wilgotną, później powojnik znosi krótkotrwałą suszę, jednak dłuższy okres bez wody ogranicza kwitnienie. Wiosną podaje się kompost lub nawóz do kwitnących bylin. Kwitnie na starszych, a częściowo także na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin wynosi mniej więcej do −25 °C, przed zimą młode sadzonki chroni się warstwą skoszonej trawy lub stroiszem, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego zaleca się przewiewne stanowisko, glebę bez nadmiaru wody i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 04.12.2025

Cięcie powojników:

1. grupa - obejmuje powojniki kwitnące mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie w tej grupie nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - obejmuje powojniki kwitnące na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach, a następnie, w mniejszym stopniu, pojawiają się jeszcze w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, na wysokości około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed rozpoczęciem wegetacji usuwa się tylko słabe i obumarłe pędy.

3. grupa - obejmuje wielkokwiatowe powojniki kwitnące latem. Wymagają one corocznego silnego cięcia. U młodych sadzonek pędy skraca się na wysokości około 0,2–0,4 m nad ziemią, starsze rośliny pozostawia się wyżej, około 0,3–0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonuje się przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca – najodpowiedniejszy jest czas, gdy pąki zaczynają już nabrzmiewać.