Powojnik tangucki 'Lambton Park' Clematis tangutica 'Lambton Park'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik tangucki 'Lambton Park' - należy do grupy powojników tanguckich, które pochodzą z górskich regionów Chin i Mongolii. Gatunek wyjściowy jest przystosowany do suchych, słonecznych stanowisk i mroźnych zim, co korzystnie wpływa na jego odporność w ogrodach Europy Środkowej. Odmiana 'Lambton Park' dorasta do około 4–6 m wysokości i 2–3 m szerokości, zależnie od zastosowanej podpory. Tworzy cienkie, długie, dobrze rozgałęzione pędy, które wspierają się na siatce, gałęziach drzew lub pergoli. Liście są delikatne, pierzaste, świeżo zielone, jesienią często żółkną. Kwiaty są mniejsze, około 3–5 cm, dzwonkowate, z czterema do pięciu lekko rozchylonymi płatkami w intensywnie żółtym odcieniu – od zewnątrz często matowymi, od wewnątrz bardziej lśniącymi. Główne kwitnienie trwa od czerwca do września, a przy sprzyjającej pogodzie aż do października. Po przekwitnięciu tworzą się efektowne, puszyste owocostany ze srebrzystymi włoskami, które długo utrzymują się na pędach i nadają roślinie dekoracyjny wygląd również w późniejszym okresie. Powojniki tanguckie są cenione w nasadzeniach naturalistycznych, w ogrodach wiejskich, do maskowania nieestetycznych ogrodzeń i murów oraz do obsadzania starszych drzew. Kwiaty odwiedzają pszczoły i drobne chrząszcze, jednak wszystkie części rośliny są po spożyciu lekko trujące. Należy do 3. grupy cięcia powojników. 

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego lub półcienistego z chłodniejszą, ocienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów najlepiej rosną w pełnym świetle, korzenie zaś w półcieniu, dlatego wokół podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe i stale umiarkowanie wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. Do cięższych, gliniastych gleb zaleca się dodać piasek i kompost, w lekkich, piaszczystych glebach pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjkę korzeniową umieszcza się nieco poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i sprzyja tworzeniu nowych pędów. Na jeden metr bieżący podpory przypada 1–2 rośliny, zależnie od pożądanej gęstości. W pierwszym roku utrzymuje się równomierną wilgotność gleby, później powojnik znosi krótkotrwałą suszę, jednak dłuższy okres bez wody ogranicza kwitnienie. Wiosną dodaje się kompost lub nawóz do bylin kwitnących. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin sięga około −25 °C, młode sadzonki przed zimą zabezpiecza się warstwą skoszonej trawy lub stroiszem, aby nie przemarzły. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego zaleca się przewiewne stanowisko, glebę bez zastoisk wody i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 05.12.2025

Cięcie powojników:

1. grupa - obejmuje powojniki kwitnące mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie w tej grupie nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnięciu).

2. grupa - obejmuje powojniki kwitnące na początku lata. Kwiaty pojawiają się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach, a następnie w mniejszej liczbie jeszcze w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, na wysokości około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie od listopada do marca. Przed ruszeniem wegetacji usuwa się jedynie słabe i obumarłe pędy.

3. grupa - obejmuje wielkokwiatowe powojniki kwitnące latem. Wymagają one corocznego silnego cięcia. U młodych sadzonek pędy skraca się na wysokość około 0,2–0,4 m nad ziemią, starsze rośliny pozostawia się wyżej, około 0,3–0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonuje się przy sprzyjającej pogodzie od listopada do początku marca – najodpowiedniejszy jest okres, gdy pąki zaczynają już nabrzmiewać.