Powojnik tangucki Clematis tangutica

Opis szczegółowy produktu

Powojnik tangucki - wieloletnie, zdrewniałe pnącze dorastające do 2 m długości, w suchych rejonach przybierające jedynie postać wzniesionego krzewu. Pędy są płytko bruzdowane i nagie. Liście mają ogonki i są 1–2-krotnie pierzaste. Listki są wąskojajowate do jajowatych, czasem u nasady trójklapowe, po obu stronach owłosione na nerwach, a na brzegu ząbkowane. Kwiaty są pojedyncze, szczytowe, a niekiedy także wyrastające z kątów liści. Mają barwę żółtą. Owocem jest wydłużona niełupka z owłosionym wyrostkiem. Kwitnie od czerwca do sierpnia. Jest to roślina pnąca, która doskonale sprawdza się przy tarasach, pergolach, palikach, kratkach i innych sztucznie wykonanych podporach, nadając każdemu ogrodowi niepowtarzalny charakter. Powojnik jest ozdobnym elementem ogrodu, a jego urok przyciąga wzrok od pierwszego spojrzenia. Nie ma dużych wymagań uprawowych, dlatego należy do najczęściej wybieranych pnączy do polskich ogrodów. Należy do 1. grupy powojników, która określa sposób ich cięcia.

Uprawa: Powojniki należą do popularnych pnączy, głównie dzięki barwnym kwiatom i stosunkowo łatwej uprawie. Istnieje wiele gatunków, różniących się wielkością, kształtem i barwą kwiatów. Jako podpora wystarczy nawet lekka, prosta konstrukcja, której roślina przytrzymuje się ogonkami liściowymi. Najlepsze jest dla powojnika stanowisko jasne i ciepłe, w pełnym słońcu lub w półcieniu. Bardzo korzystne jest utrzymywanie dolnej części rośliny (korzeni) w cieniu, co osiąga się, sadząc powojniki za niższymi krzewinkami. Powojników nigdy nie sadzi się od strony północnej. Powojniki można sadzić przez cały rok. Najlepiej rosną w dobrej, żyznej glebie, bogatej w próchnicę i składniki pokarmowe. Źle natomiast rosną w glebie ciężkiej, gliniastej, zimnej i mokrej lub przeciwnie – suchej. Sadzonki sadzi się w odstępach 40–100 cm. Przed zimą warto obłożyć roślinę skoszoną trawą lub gałązkami iglaków, aby nie przemarzła. 

Cięcie powojników:

1. grupa - obejmuje powojniki kwitnące mniej więcej od maja na krótkich pędach wyrastających ze starego drewna. Cięcie w tej grupie nie jest konieczne (ewentualnie wykonuje się je krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - obejmuje powojniki kwitnące na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach, a następnie w mniejszej liczbie pojawiają się jeszcze w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być łagodne, na wysokości około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed ruszeniem wegetacji usuwa się jedynie słabe i obumarłe pędy.

3. grupa - obejmuje wielkokwiatowe powojniki kwitnące latem. Wymagają one corocznego silnego cięcia. U młodych sadzonek pędy skraca się na wysokość około 0,2–0,4 m nad ziemią, u starszych roślin pozostawia się je wyżej, około 0,3–0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonuje się przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca – najlepiej wtedy, gdy zaczynają nabrzmiewać pąki.