Powojnik włoski 'Purpurea Plena Elegans' Clematis viticella 'Purpurea Plena Elegans'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik włoski 'Purpurea Plena Elegans' - należy do grupy powojników viticella, które pochodzą z południowej Europy, z terenów o słonecznych, raczej suchych zboczach. Ta historyczna odmiana jest ceniona za delikatnie postrzępione, pełne kwiaty w odcieniu purpurowoczerwonym, o średnicy około 4–6 cm. Kwiaty nie mają widocznych pręcików, przypominają drobne różyczki i pojawiają się na roślinie w dużej liczbie od lipca do września, a w ciepłe lata nawet dłużej. Roślina dorasta do 3–4 m wysokości, a jej szerokość, około 1–1,5 m, zależy od zastosowanej podpory. Liście są nieparzystopierzaste, z drobnymi zielonymi listkami, jesienią żółkną. Powojnik sprawdza się na pergolach, ogrodzeniach z siatki, słupach, w koronach mniejszych drzew oraz w krzewach róż, gdzie kwiaty tworzą delikatną, barwną zasłonę. Dzięki pochodzeniu z grupy viticella wykazuje dobrą odporność na mączniaka prawdziwego i inne częste choroby oraz dobrze znosi wysokie letnie temperatury. Nie jest wymagający w uprawie, dlatego stał się pierwszym wyborem wśród pnących roślin kwitnących. Powojnik jest pięknym elementem każdego ogrodu, wnosi do niego kolor i romantyczny charakter. Należy do 3. grupy powojników, która określa sposób ich cięcia.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego lub półcienistego z chłodniejszą, ocienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów dobrze rosną w świetle, korzenie lepiej czują się w półcieniu, dlatego u podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe i stale umiarkowanie wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. Do cięższych gleb gliniastych warto dodać piasek i kompost, w lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjkę korzeniową umieszcza się nieco poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i sprzyja wytwarzaniu nowych pędów. Na jeden metr bieżący podpory przeznacza się 1–2 rośliny, zależnie od pożądanego zagęszczenia. W pierwszym roku glebę utrzymuje się równomiernie wilgotną, później powojnik znosi krótkotrwałą suszę, jednak dłuższy okres bez wody ogranicza kwitnienie. Wiosną podaje się kompost lub nawóz do bylin kwitnących. Kwitnie na pędach tegorocznych. Mrozoodporność dojrzałych roślin sięga około −25 °C, przed zimą młode sadzonki okrywa się warstwą skoszonej trawy lub gałązkami iglaków, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego zaleca się przewiewne stanowisko, glebę bez zastoin wody oraz umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 08.12.2025

Cięcie powojników:

1. grupa - obejmuje powojniki kwitnące mniej więcej od maja na krótkich przyrostach wyrastających ze starego drewna. Cięcie w tej grupie nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnieniu).

2. grupa - obejmuje powojniki kwitnące na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach, a następnie w mniejszej liczbie pojawiają się jeszcze w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, na wysokości około 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed rozpoczęciem wegetacji usuwa się jedynie słabe i obumarłe pędy.

3. grupa - obejmuje wielkokwiatowe powojniki kwitnące latem. Wymagają one corocznego silnego cięcia. U młodych sadzonek pędy skraca się na wysokość około 0,2–0,4 m nad ziemią, starsze rośliny pozostawia się wyżej, około 0,3–0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonuje się przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca - najlepszy jest czas, gdy pąki zaczynają już nabrzmiewać.