Powojnik włoski 'Venosa Violacea' Clematis viticella 'Venosa Violacea'

Opis szczegółowy produktu

Powojnik włoski 'Venosa Violacea' - historyczna odmiana powojnika włoskiego, wyhodowana we Francji w XIX wieku przez hodowcę Lemoine’a. Należy do grupy Viticella, cenionej za długie letnie kwitnienie i odporność. Tworzy sezonowe, drewniejące pnącze, które w warunkach Europy Środkowej osiąga około 2,5–3,5 m wysokości i 0,8–1 m szerokości. Pędy są cieńsze, elastyczne i dobrze owijają się wokół podpór. Liście są nieparzystopierzaste, z mniejszymi, jajowatymi listkami w kolorze średniej zieleni. Kwiaty mają średnicę ok. 10–14 cm i składają się zazwyczaj z sześciu eliptycznych działek kielicha o białym tle z wyraźnymi fioletowymi żyłkami biegnącymi od środka ku brzegom, a środek zdobią fioletowe, niemal czarne pylniki. Kwitnienie trwa od czerwca do września, często falami w zależności od pogody, a przy dobrej pielęgnacji kwiaty pokrywają większą część długości pędów. Powojnik jest atrakcyjny dla pszczół i innych zapylaczy, które przez całe lato korzystają z jego pyłku i nektaru. Sprawdza się na trejażach, ogrodzeniach i pergolach, a także w połączeniu z większymi krzewami lub różami, gdzie dwubarwne kwiaty tworzą dekoracyjny kontrast. Należy do 3. grupy powojników, określającej sposób ich cięcia.

Uprawa: Powojniki wymagają stanowiska słonecznego do półcienistego z chłodniejszą, ocienioną strefą korzeniową. Wierzchołki pędów najlepiej rosną w świetle, korzenie zaś w półcieniu, dlatego wokół podstawy roślin często sadzi się niższe byliny lub stosuje ściółkę. Gleba powinna być głęboka, próchniczna, dobrze przepuszczalna, zasobna w składniki pokarmowe i stale umiarkowanie wilgotna. Odpowiednie pH wynosi około 6–7. Do cięższych gleb gliniastych warto dodać piasek i kompost, na lekkich glebach piaszczystych pomaga ściółka z kory. Rośliny sadzi się w odległości około 30–40 cm od podpory. Szyjkę korzeniową umieszcza się nieco poniżej poziomu otaczającego terenu, co zwiększa odporność i sprzyja wytwarzaniu nowych pędów. Na jeden metr bieżący podpory przeznacza się 1–2 rośliny, zależnie od pożądanej gęstości. W pierwszym roku glebę utrzymuje się równomiernie wilgotną, później powojnik znosi krótkotrwałą suszę, jednak dłuższy okres bez wody ogranicza kwitnienie. Wiosną dodaje się kompost lub nawóz do bylin kwitnących. Kwitnie na starszych i częściowo na nowych pędach. Mrozoodporność dojrzałych roślin sięga około −25 °C, przed zimą młode sadzonki zabezpiecza się warstwą skoszonej trawy lub stroiszem, aby roślina nie przemarzła. Przy długotrwałej wilgoci roślina może cierpieć na więdnięcie powojników, dlatego zaleca się przewiewne stanowisko, glebę niezbyt mokrą i umiarkowane nawożenie azotem.

Autor: Kristýna | Rewizja: 09.12.2025

Cięcie powojników:

1. grupa - obejmuje powojniki kwitnące mniej więcej od maja na krótkich przyrostach wyrastających ze starego drewna. Cięcie w tej grupie nie jest konieczne (ewentualnie tylko krótko po przekwitnięciu).

2. grupa - obejmuje powojniki kwitnące na początku lata. Kwiaty tworzą się w maju i czerwcu na zeszłorocznych pędach, a następnie w mniejszej ilości pojawiają się jeszcze w sierpniu i wrześniu. Cięcie powinno być delikatne, na wysokości ok. 1,5 m nad ziemią, wykonane przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do marca. Przed rozpoczęciem wegetacji usuwa się jedynie słabe i obumarłe pędy.

3. grupa - obejmuje powojniki wielkokwiatowe kwitnące latem. Wymagają one corocznego silnego cięcia. U młodych sadzonek pędy skraca się na wysokość ok. 0,2–0,4 m nad ziemią, starsze pozostawia się wyżej, ok. 0,3–0,5 m nad ziemią. Cięcie wykonuje się przy sprzyjającej pogodzie w okresie od listopada do początku marca – najlepszy jest czas, gdy pąki zaczynają już nabrzmiewać.