Proso rózgowate 'Oxblood Autumn' Panicum virgatum 'Oxblood Autumn'

Opis szczegółowy produktu

Proso rózgowate 'Oxblood Autumn' - zwarta, zrzucająca liście odmiana północnoamerykańskiej trawy preriowej, która w naturze porasta otwarte prerie, łąki, skraje lasów oraz wilgotniejsze brzegi. Odmiana pochodzi z holenderskiej hodowli Fransa Geijselsa, została wyselekcjonowana w 2015 roku, a europejską ochronę wyłącznego prawa do odmiany uzyskała w 2017 roku. Tworzy mocną, wąsko wzniesioną kępę o wysokości około 70–100 cm i szerokości 50–60 cm, która nie rozrasta się agresywnie na boki. Liście są wąskie, zielone do lekko niebieskozielonych, o długości około 50–60 cm, a od końca lata ich końcówki zaczynają przebarwiać się na ciemnoczerwono. Wraz z postępem jesieni winne i purpurowe odcienie obejmują większą część liści, a podczas chłodnych nocy cała kępa nabiera wyraźnie ciemniejszej barwy. Od sierpnia do października nad liśćmi wyrastają delikatnie rozgałęzione, ażurowe wiechy o długości około 30–50 cm, złożone z drobnych, czerwonofioletowych do purpurowobrązowych kwiatków. Kwiatostany stopniowo blakną do brązowawych tonów i wraz z zaschniętymi liśćmi zachowują dekoracyjną sylwetkę również zimą. Odmiana sprawdza się w nasadzeniach preriowych i żwirowych, na rabatach bylinowych, w grupach, a także jako soliter stanowiący barwny akcent. Dobrze komponuje się z jeżówkami, astrami, rozchodnikami, szałwiami i innymi późno kwitnącymi bylinami, które podkreślają jej jesienne czerwone wybarwienie.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w półcieniu zachowuje żywotność, ale może być rzadsze i mniej sztywne, a na stanowiskach wietrznych sprawdza się miejsce osłonięte. Odpowiednia jest gleba piaszczysto-gliniasta do gliniastej, średnio żyzna, dobrze zdrenowana i bez zimowego zastoju wody, zalecane pH wynosi około 5,5–7,5. Po posadzeniu przez pierwszy sezon utrzymuje się równomierną wilgotność, zwłaszcza w suchych miesiącach, po ukorzenieniu roślina znosi przesuszenie, a podlewanie bywa potrzebne głównie podczas długotrwałej suszy. Nawożenie powinno być umiarkowane, wiosną zwykle wystarcza kompost lub niewielka dawka nawozu o spowolnionym działaniu, nadmiar azotu sprzyja wyleganiu. Suche źdźbła pozostawia się na zimę i usuwa cięciem 5–10 cm nad ziemią pod koniec zimy lub w marcu. Ściółka ze żwiru lub drobnej kory stabilizuje wilgotność, a na cięższych glebach domieszka żwiru lub podwyższona rabata chroni szyjkę korzeniową przed gniciem. W pojemniku uprawia się je w przepuszczalnym podłożu z warstwą drenażową i przy regularniejszym podlewaniu, zimą zaleca się chronić donicę przed przemarznięciem bryły korzeniowej. Termin sadzenia przypada od marca do listopada, rośliny w pojemnikach można sadzić przez cały sezon, pamiętając o podlewaniu w suchych miesiącach. Rozstawę dobiera się na około 50–70 cm w zależności od siły wzrostu odmiany, zwykle 2–4 rośliny na m². Mrozoodporność dojrzałych kęp w naszych warunkach klimatycznych wynosi około −25 do −30 °C, bardziej wrażliwe bywają młode nasadzenia na zimowe przemoczenie. Z chorób mogą pojawić się rdza i plamistości liści przy zbyt gęstym nasadzeniu i długotrwałej wilgoci, szkodniki są zwykle bez znaczenia, czasem mszyce, a początkujący powinni liczyć się z późniejszym wiosennym ruszaniem wegetacji traw ciepłego sezonu.

Autor: Kristýna | Rewizja: 30.09. 2026