Proso rózgowate 'Squaw' - Panicum virgratum 'Squaw' Panicum virgatum 'Squaw'

Opis szczegółowy produktu

Proso rózgowe 'Squaw' - trawa wieloletnia, ciepłolubna, z północnoamerykańskich wysokostebniowych prerii, gdzie rośnie na otwartych stanowiskach od suchszych piaszczystych gleb po okresowo wilgotne łęgi. Odmiana 'Squaw' jest uprawiana ze względu na kolorowe ulistnienie i lekkie kwiatostany. Na wiosnę kiełkuje średniozielonymi, igiełkowatymi liśćmi, które w ciągu lata na końcach przebarwiają się na odcienie pomarańczowe i czerwonobrązowe, a jesienią przechodzą w kolor bordowy. Od lipca do października nad kępą pojawiają się delikatnie rozgałęzione wiechy z drobnymi kłoskami w kolorze brązowo-różowym do czerwonobrązowego, później jaśniejące do słomkowo-beżowego. W dorosłości tworzy kępę o wysokości około 1,2–1,5 m w kwiecie i szerokości 0,6–1,0 m, rozrasta się powoli przez krótkie kłącza i przy odpowiednim stanowisku utrzymuje wyprostowany pokrój. Suche źdźbła i wiechy zapewniają zimową strukturę, a nasiona mogą być pożywieniem dla drobnych ptaków. W kompozycjach dobrze komponuje się z jeżówką purpurową (Echinacea purpurea), rudbekią (Rudbeckia) lub rozchodnikami (Hylotelephium), gdzie uzupełnia pełne kwiaty delikatną teksturą. Tempo wzrostu jest umiarkowane, pełny efekt zazwyczaj pojawia się od drugiego do trzeciego sezonu po posadzeniu.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu, w półcieniu pozostaje żywotna, ale może być rzadsza i mniej zwarta, na wietrznych stanowiskach sprawdza się osłonięcie. Gleba preferuje piaszczysto-gliniastą do gliniastej, średnio żyzną, z dobrym drenażem i bez zimowego zastoju wody, zalecane pH wynosi około 5,5–7,5. Po posadzeniu należy utrzymywać równomierną wilgotność przez pierwszy sezon, zwłaszcza w miesiącach suchych, po ukorzenieniu roślina toleruje suszę, a podlewanie jest potrzebne głównie podczas długotrwałej suszy. Nawożenie jest umiarkowane, wiosną zazwyczaj wystarcza kompost lub niewielka dawka nawozu długo działającego, nadmiar azotu sprzyja pokładaniu się roślin. Suche źdźbła pozostawia się na zimę i usuwa przez cięcie 5–10 cm nad ziemią pod koniec zimy lub w marcu. Ściółka ze żwiru lub drobnej kory stabilizuje wilgotność, a w cięższych glebach dodatek żwiru lub podwyższona rabata pomaga zapobiegać gniciu szyjki korzeniowej. W donicy uprawia się w przepuszczalnym podłożu z warstwą drenażową i bardziej regularnym podlewaniem, zimą należy chronić doniczkę przed przemarznięciem bryły korzeniowej. Termin sadzenia to marzec do listopada, rośliny w pojemnikach można sadzić przez cały sezon, uwzględniając podlewanie w miesiącach suchych. Rozstawy wynoszą około 50–70 cm w zależności od wzrostu odmiany, zazwyczaj 2–4 rośliny na m². Mrozoodporność dojrzałych kęp w naszych warunkach wynosi około −25 do −30 °C, bardziej wrażliwe jest zimowe przemoczenie młodych nasadzeń. Spośród chorób mogą wystąpić rdza i plamistość liści przy zagęszczeniu i długotrwałej wilgotności, szkodniki są zazwyczaj nieistotne, czasem mszyce, dla początkujących przydatne jest uwzględnienie późniejszego wiosennego wzrostu traw ciepłolubnych.

Autor: Krystyna | Rewizja: 22.12.2025