Pseudosasa japonica 'Tsutsumiana'/bambus Pseudosasa japońska „Tsutsumiana”

Opis szczegółowy produktu

Pseudosasa japonica 'Tsutsumiana' - ceniony przez kolekcjonerów kultywar bambusa, wywodzący się z gatunku Pseudosasa japonica pochodzącego z Japonii i Korei. W literaturze botanicznej podawany jest również jako Pseudosasa japonica var. tsutsumiana, opisany w latach 30. XX wieku. Od formy zwyczajnej różni się wyraźnie zgrubiałymi członami łodyg i kłączy, przypominającymi sznurek lub „cebulki”, co stanowi główną wartość ozdobną również w okresie zimowym. Łodygi są oliwkowo-zielone, w wieku dorosłym o grubości około 1,5–2,5 cm, liście wąskie do lancetowatych, błyszcząco zielone, często o długości 20–35 cm. W warunkach Republiki Czeskiej dorasta najczęściej do 2–2,5 m i tworzy gęstszy, niższy żywopłot niż gatunek typowy. Kwitnienie bambusów jest nieregularne i w ogrodach zazwyczaj się go nie uwzględnia, dlatego roślina uprawiana jest ze względu na całoroczne ulistnienie i strukturę łodyg. W kompozycji dobrze komponuje się z paprociami, funkiami i drzewami tworzącymi osłonę od wiatru. Gatunek ten w Japonii tradycyjnie wykorzystywano do produkcji strzał dzięki mocnym łodygom, stąd nazwa „bambus strzałowy”.

Uprawa: Stanowisko odpowiednie jest półcieniste do cienistego, bez palącego słońca, ponieważ bezpośrednie południowe słońce może w suchych warunkach pogarszać wygląd liści i powodować ich zwijanie. Gleba powinna być głęboka, przepuszczalna i próchnicza, od lekko kwaśnej do neutralnej, w przybliżeniu pH 5,5–7,0. W cięższych glebach pomocne jest dodanie żwiru i kompostu oraz podwyższona rabata. Sadzenie roślin pojemnikowych odbywa się zazwyczaj od marca do października. Podlewanie jest ważne po posadzeniu i podczas suchych epizodów, zimą w okresie bez opadów, bez zamarzania gleby, korzystne jest uzupełnienie wilgoci. Ściółka pomaga utrzymać chłodniejszą przestrzeń korzeniową. Odmiana jest rozłogowa, dlatego w mniejszych ogrodach stosuje się barierę korzeniową, zazwyczaj o głębokości 60 cm, lub uprawę w pojemniku. W pojemniku sprawdza się objętość co najmniej 50–80 l z warstwą drenażową. Na żywopłot rozważa się rozstaw około 0,8–1,2 m. Mrozoodporność podaje się do około -25 °C, najbardziej wrażliwa jest bryła korzeniowa w pojemniku podczas zamarzania. Spośród chorób mogą pojawić się plamistości liści, spośród szkodników przędziorki i mszyce przy suchym mikroklimacie. Starsze łodygi usuwa się u ziemi po zimie dla przewiewności rośliny.

Autor: Kristýna | Rewizja: 16.02.2026