Pseudosasa japońska 'Tsutsumiana' Pseudosasa japonica 'Tsutsumiana'

Opis szczegółowy produktu

Pseudosasa japońska 'Tsutsumiana' - ceniona przez kolekcjonerów odmiana bambusa, wywodząca się z gatunku Pseudosasa japonica pochodzącego z Japonii i Korei. W literaturze botanicznej podaje się ją także jako Pseudosasa japonica var. tsutsumiana, opisaną w latach 30. XX wieku. Od typowej formy różni się wyraźnie zgrubiałymi międzywęźlami źdźbeł i kłączy, przypominającymi łańcuszek lub „cebulki”, co stanowi główną wartość ozdobną również zimą. Źdźbła są oliwkowozielone, w pełni rozwoju o grubości około 1,5–2,5 cm, liście wąskie do lancetowatych, błyszcząco zielone, często o długości 20–35 cm. W warunkach Polski dorasta najczęściej do 2–2,5 m i tworzy gęstszą, niższą osłonę niż gatunek typowy. Kwitnienie bambusów jest nieregularne i w ogrodach zwykle się go nie uwzględnia, dlatego roślinę uprawia się dla całorocznego ulistnienia i struktury źdźbeł. W kompozycjach dobrze łączy się z paprociami, funkiami i roślinami drzewiastymi tworzącymi osłonę od wiatru. Gatunek w Japonii tradycyjnie wykorzystywano także do wyrobu strzał dzięki wytrzymałym źdźbłom, stąd nazwa „bambus strzałowy”.

Uprawa:  Odpowiednie jest stanowisko półcieniste do cienistego, bez prażącego słońca, ponieważ bezpośrednie słońce w południe może podczas suszy pogarszać wygląd liści i powodować ich zwijanie. Najlepsza jest gleba głęboka, przepuszczalna i próchniczna, od lekko kwaśnej do obojętnej, o pH około 5,5–7,0. Na glebach cięższych pomaga domieszka żwiru i kompostu oraz podwyższona rabata. Rośliny w pojemnikach sadzi się zwykle od marca do października. Podlewanie jest ważne po posadzeniu i w okresach suszy, a zimą w czasie bezopadowym, gdy gleba nie jest zamarznięta, korzystne jest uzupełnienie wilgoci. Ściółka pomaga utrzymać chłodniejszą strefę korzeniową. Odmiana wytwarza rozłogi, dlatego w mniejszych ogrodach stosuje się barierę korzeniową, zwykle o głębokości 60 cm, lub uprawę w pojemniku. W pojemniku sprawdza się objętość co najmniej 50–80 l z warstwą drenażową. Na żywopłot przyjmuje się rozstawę około 0,8–1,2 m. Mrozoodporność podaje się do około -25 °C, najbardziej wrażliwa bywa bryła korzeniowa w pojemniku przy przemarznięciu. Z chorób mogą pojawić się plamistości liści, ze szkodników przędziorki i mszyce przy suchym mikroklimacie. Starsze źdźbła usuwa się przy ziemi po zimie, aby kępa była bardziej przewiewna.

Autor: Kristýna | Rewizja: 16.02.2026