Pterocefalus Parnasa - Pterocephalus parnassi Pterocephalus parnassi

Opis szczegółowy produktu

Ptilotrichum - roślina pochodzi z południowo-wschodniej Europy, szczególnie z górskich rejonów Grecji i przyległych części Albanii, gdzie rośnie na wapiennych skałach, gruzach i w szczelinach na wyższych wysokościach, około 800–2000 m n.p.m. Tworzy gęste, niskie, częściowo zdrewniałe dywany i poduszki, które w ogrodzie zazwyczaj osiągają 10–15 cm wysokości i 25–35 cm szerokości, w zależności od warunków i wieku kępy. Liście są zimozielone lub zimozielone, szarozielone do srebrzystych, delikatnie owłosione, łopatkowate do jajowatych, z lekko pofałdowanym brzegiem, dzięki czemu poduszka wygląda dekoracyjnie nawet poza okresem kwitnienia. Od czerwca do sierpnia ponad liśćmi wyrastają krótkie, sztywne łodyżki, a na ich końcach pojawiają się płaskie główki drobnych, rurkowatych kwiatów w odcieniach różowych do różowo-fioletowych, przypominające typem dziewanny. Po przekwitnięciu tworzą się suche zalążnie z delikatnymi włoskami. Kwiaty dostarczają nektaru i pyłku dla letnich zapylaczy, a roślina sprawdza się w kamienistych zakątkach, na suchych murkach, w donicach i na rabatach żwirowych, gdzie dobrze komponuje się z skalnicami, dzwonkami, niskimi macierzankami, kostrzewami czy rozchodnikami.

Uprawa: Preferuje pełne słońce, ewentualnie lekki półcień w ciepłym, przewiewnym miejscu, najlepiej z ochroną przed zimowym nadmiernym nawodnieniem. Najlepiej rośnie w przepuszczalnej, raczej ubogiej glebie z dodatkiem grubego piasku lub żwiru i z zawartością wapnia, o odczynie około pH 6,5–8,0. W cięższych glebach sprawdza się podwyższone stanowisko i drenaż, aby woda nie stała przy szyjce korzeniowej. Podlewanie jest zazwyczaj potrzebne po posadzeniu i podczas długotrwałej suszy, potem roślina jest stosunkowo odporna na niedobory wody. Długo stojąca mokra gleba zimą zwiększa ryzyko zgnilizny szyjki korzeniowej, dlatego w przypadku pojemników zaleca się zimowanie w osłoniętym miejscu pod dachem. Umiarkowane nawożenie wiosną lub po kwitnieniu wspomaga odnowę rozet, w przypadku nasadzeń skalnych sprawdza się ściółka żwirowa. Cięcie zazwyczaj nie jest wymagane, wskazane jest jedynie usunięcie suchych pędów kwiatowych i wiosenne wyczesanie uszkodzonych liści. Sadzenie odbywa się najczęściej od marca do października, z rozstawą około 25–35 cm, co odpowiada mniej więcej 9–12 roślinom na m². Rozmnażanie jest możliwe przez wysiew lub letnie sadzonki, starsze kępy można również ostrożnie dzielić. Dojrzałe rośliny znoszą mrozy do około -20 °C, na suchych stanowiskach podaje się odporność nawet do -28 °C, najbardziej wrażliwa jest kombinacja odwilży, wiatru i zimowej wilgotności. Ze szkodników mogą pojawić się ślimaki wiosną i mszyce na pędach kwiatowych, poza tym należy do gatunków o dobrej odporności.

Autor: Nikol | Rewizja: 7.1.2026