Pustynnik 'Cleopatra' Eremurus × isabellinus 'Cleopatra'

Opis szczegółowy produktu

Pustynnik 'Cleopatra' - należy do grupy ogrodowych mieszańców znanych jako Eremurus × isabellinus, których formy rodzicielskie pochodzą z górskich i stepowych obszarów Azji Środkowej. Wiosną roślina tworzy przyziemną rozetę wąskich, taśmowatych liści, które po przekwitnięciu stopniowo zasychają, a roślina przechodzi w stan letniego spoczynku. W czerwcu wyrasta mocny, wzniesiony głąbik zakończony gęstym kłosem o długości 50–80 cm, złożonym z wielu drobnych, gwiaździstych kwiatów. U odmiany 'Cleopatra' dominuje odcień morelowopomarańczowy do miedzianopomarańczowego, dający na rabacie efekt ciepła. Całkowita wysokość wynosi około 120–150 cm, a szerokość kępy zwykle 40–60 cm. Kwiaty dostarczają nektaru i pyłku, chętnie odwiedzają je pszczoły i trzmiele. W kompozycjach ogrodowych pełni rolę pionowego akcentu wśród traw ozdobnych, kocimiętki, szałwii i krwawników albo w kontraście z kulistymi kwiatostanami czosnków ozdobnych. Kłos nadaje się także na kwiat cięty, w wazonie przy regularnej wymianie wody utrzymuje się kilka dni i wnosi do wnętrza tę samą lekkość co na rabacie. Po zaschnięciu kwiatostanu kłos może pozostać do jesieni jako delikatny element struktury. Dzięki egzotycznemu wyglądowi doskonale pasuje do ogrodów nowoczesnych i klasycznych, najlepiej jako soliter lub w połączeniu z trawami ozdobnymi i innymi bylinami. 

Uprawa: W uprawie sprawdza się pełne słońce i ciepłe, osłonięte stanowisko, ponieważ wysokie pędy kwiatowe na przewiewnym miejscu łatwiej się przewracają. Kluczowa jest głęboka, bardzo przepuszczalna gleba z dużym udziałem składnika mineralnego, na przykład gliniasto-piaszczysta z domieszką żwiru, o pH około 6,5–7,8. Na ciężkich glebach gliniastych wzrasta ryzyko gnicia mięsistych korzeni, dlatego zaleca się podwyższoną rabatę, warstwę drenażową oraz ściółkę z kruszywa, która utrzymuje szyjkę korzeniową w suchości. Podlewanie jest ważne wiosną w okresie wzrostu i podczas tworzenia głąbika, po przekwitnięciu roślina przechodzi w stan spoczynku, a nadmiar wody latem i zimą jej szkodzi. Nawożenie ogranicza się zwykle do wiosennego dodatku dojrzałego kompostu lub nawozu o przedłużonym działaniu z niższą zawartością azotu. Bulwiaste korzenie sadzi się najczęściej od września do października lub wczesną wiosną, na głębokość około 10–15 cm, ostrożnie rozkładając „gwiaździste” korzenie. Rozstawę dobiera się w granicach 50–60 cm, czyli około 3–4 rośliny na m². W warunkach klimatycznych Polski mrozoodporność sięga około −20 °C, w suchej i przepuszczalnej glebie bywa wyższa, mimo to w chłodniejszych rejonach zaleca się zimowe okrycie chroniące przed wilgocią. Z chorób przy nadmiernym nawodnieniu mogą wystąpić zgnilizny korzeni, a w deszczową pogodę szara pleśń na kwiatostanach, ze szkodników zwierzęcych młode pędy niekiedy uszkadzają ślimaki. Uprawa w pojemniku jest możliwa tylko w głębokim pojemniku z podłożem mineralnym i przy zapewnieniu suchego zimowania. Wyższe egzemplarze na eksponowanych miejscach warto wesprzeć dyskretną podporą, zwłaszcza w okresie burz.

Autor: Kristýna | Rewizja: 23.01. 2026