Pustynnik 'Cleopatra' - Eremurus isabellinus 'Cleopatra' Eremurusisabellinus 'Kleopatra'

Opis szczegółowy produktu

Eremurus 'Cleopatra' - należy do grupy hybryd ogrodowych znanych jako Eremurus × isabellinus, których rodzice pochodzą z górskich i stepowych obszarów Azji Środkowej. Roślina wiosną tworzy przyziemną rozetę wąskich, paskowatych liści, które po kwitnieniu stopniowo przechodzą w stan letniego spoczynku. W czerwcu wyrasta mocna, wyprostowana łodyga zakończona gęstym kłosem o długości 50–80 cm, złożonym z mnóstwa drobnych, gwiazdkowatych kwiatów. W przypadku odmiany 'Cleopatra' dominuje morelowo-pomarańczowy do miedziano-pomarańczowego odcień z cieplejszym efektem na rabacie. Całkowita wysokość wynosi około 120–150 cm, szerokość kępy zazwyczaj około 40–60 cm. Kwiaty dostarczają nektaru i pyłku, są chętnie odwiedzane przez pszczoły i trzmiele. W kompozycji ogrodowej sprawdza się jako pionowy akcent między trawami ozdobnymi, kocimiętką, szałwiami, krwawnikami lub w kontraście z kulistymi kwiatami czosnków. Kłos nadaje się również do cięcia, w wazonie utrzymuje się przy regularnej wymianie wody przez kilka dni i wnosi do wnętrza tyle samo lekkości co na rabacie. Po zaschnięciu kwiatostanu kłos może pozostać do jesieni jako delikatna struktura. Dzięki swojemu egzotycznemu wyglądowi doskonale nadaje się do nowoczesnych i klasycznych ogrodów, najlepiej jako soliter lub w połączeniu z trawami ozdobnymi i innymi bylinami.

Uprawa: Do uprawy zaleca się pełne słońce i ciepłe, osłonięte miejsce, ponieważ wysokie łodygi kwiatowe są bardziej narażone na przewracanie się pod wpływem przeciągów. Kluczem jest głębsza, bardzo przepuszczalna gleba z dużą zawartością minerałów, na przykład gliniasty piasek z dodatkiem żwiru i odczynem pH wynoszącym około 6,5–7,8. W ciężkich glinach ryzyko gnicia mięsistych korzeni jest większe, dlatego dobrym rozwiązaniem są podwyższone grządki, warstwa drenażowa i ściółka z kruszywa, która sprawi, że szyjka korzeniowa będzie bardziej sucha. Podlewanie jest ważne wiosną, podczas wzrostu i formowania łodygi. Po kwitnieniu roślina przechodzi w stan spoczynku, a nadmierne podlewanie zarówno latem, jak i zimą jest dla niej szkodliwe. Nawożenie zwykle ogranicza się do wiosennego dodania dojrzałego kompostu lub nawozu o długotrwałym działaniu z niższą zawartością azotu. Sadzenie korzeni bulwiastych odbywa się najczęściej we wrześniu-październiku lub wczesną wiosną, na głębokość około 10-15 cm, starannie rozkładając korzenie "gwiaździste". Rozstawę należy dobrać tak, aby wynosiła ok. 50–60 cm, tzn. ok. 3–4 rośliny na m². W Czechach mrozoodporność spada zazwyczaj do ok. −20 °C, w glebach suchych i przepuszczalnych jest wyższa, ale w chłodniejszych miejscach zaleca się zimowe zabezpieczenie przed wilgocią. Do chorób zalicza się gnicie korzeni w przypadku nadmiernego podlewania oraz szarą pleśń na kwiatostanach w deszczową pogodę, a do szkodników zwierzęcych zaliczają się czasami ślimaki żerujące na młodych pędach. Uprawa w pojemniku jest możliwa wyłącznie w głębokim pojemniku z podłożem mineralnym i przy zapewnieniu suchego zimowania. W przypadku wyższych osobników przydatne będzie dyskretne wsparcie w miejscach narażonych na działanie warunków atmosferycznych, zwłaszcza w czasie burzy.

Autor: Krystyna | Korekta: 23.01. 2026