Pustynnik 'Rumba' - Eremurus isabellinus 'Rumba' Eremurus sisabellinus 'Rumba'

Opis szczegółowy produktu

Eremurus 'Rumba' - pochodzi z kręgu gatunków stepów i półpustyń Azji Zachodniej i Środkowej. Samą hybrydę uzyskano przez skrzyżowanie E. olgae i E. stenophyllus, a do ogrodów trafiła na przełomie XIX i XX wieku. Odmiana 'Rumba' jest zarejestrowana w holenderskiej bazie danych cebulowych KAVB, rejestracja podana jest pod nazwą Twaalfhoven z 2001 roku. Tworzy przyziemną rozetę wąskich, niebieskozielonych liści, z której wyrastają bezlistne, sztywne łodygi o wysokości około 1,3–1,6 m. W czerwcu i lipcu wytwarza gęste, groniaste kwiatostany drobnych, gwiaździstych kwiatów w ciepłym, pomarańczowym odcieniu, które otwierają się stopniowo od dołu do góry. W kwiatostanie znajduje się kilkaset kwiatów, a całkowita długość kwitnącej części może zajmować prawie połowę łodygi. Kwiat jest bez wyraźnego zapachu i dzięki sztywnym łodygom sprawdzi się również jako kwiat cięty. Roślina jest poszukiwana przez pszczoły i inne zapylacze, a na rabacie tworzy wyrazistą pionową linię, która równoważy szerokolistne byliny i krzewy. Ulistnienie w trakcie kwitnienia stopniowo zanika, dlatego najnaturalniej prezentuje się w nasadzeniach z traw ozdobnych i późno-wschodzących bylin, na przykład z szałwiami, kocimiętką, jeżówkami lub werbeną.

Uprawa: Do uprawy zaleca się pełne słońce i ciepłe, osłonięte miejsce, ponieważ wysokie łodygi kwiatowe są bardziej narażone na przewracanie się pod wpływem przeciągów. Kluczem jest głębsza, bardzo przepuszczalna gleba z dużą zawartością minerałów, na przykład gliniasty piasek z dodatkiem żwiru i odczynem pH wynoszącym około 6,5–7,8. W ciężkich glinach ryzyko gnicia mięsistych korzeni jest większe, dlatego dobrym rozwiązaniem są podwyższone grządki, warstwa drenażowa i ściółka z kruszywa, która sprawi, że szyjka korzeniowa będzie bardziej sucha. Podlewanie jest ważne wiosną, podczas wzrostu i formowania łodygi. Po kwitnieniu roślina przechodzi w stan spoczynku, a nadmierne podlewanie zarówno latem, jak i zimą jest dla niej szkodliwe. Nawożenie zwykle ogranicza się do wiosennego dodania dojrzałego kompostu lub nawozu o długotrwałym działaniu z niższą zawartością azotu. Sadzenie korzeni bulwiastych odbywa się najczęściej we wrześniu-październiku lub wczesną wiosną, na głębokość około 10-15 cm, starannie rozkładając korzenie "gwiaździste". Rozstawę należy dobrać tak, aby wynosiła ok. 50–60 cm, tzn. ok. 3–4 rośliny na m². W Czechach mrozoodporność spada zazwyczaj do ok. −20 °C, w glebach suchych i przepuszczalnych jest wyższa, ale w chłodniejszych miejscach zaleca się zimowe zabezpieczenie przed wilgocią. Do chorób zalicza się gnicie korzeni w przypadku nadmiernego podlewania oraz szarą pleśń na kwiatostanach w deszczową pogodę, a do szkodników zwierzęcych zaliczają się czasami ślimaki żerujące na młodych pędach. Uprawa w pojemniku jest możliwa wyłącznie w głębokim pojemniku z podłożem mineralnym i przy zapewnieniu suchego zimowania. W przypadku wyższych osobników przydatne będzie dyskretne wsparcie w miejscach narażonych na działanie warunków atmosferycznych, zwłaszcza w czasie burzy.