Pustynnik 'Rumba' Eremurus × isabellinus 'Rumba'

Opis szczegółowy produktu

Pustynnik 'Rumba' - pochodzi z kręgu gatunków stepów i półpustyń zachodniej i środkowej Azji. Sam mieszaniec powstał ze skrzyżowania E. olgae i E. stenophyllus, a do ogrodów trafił na przełomie XIX i XX wieku. Odmiana 'Rumba' jest zarejestrowana w holenderskiej bazie roślin cebulowych KAVB. Rejestracja figuruje pod nazwiskiem Twaalfhoven z 2001 roku. Roślina tworzy przyziemną rozetę wąskich, niebieskozielonych liści. Wyrastają z niej bezlistne, sztywne głąbiki o wysokości około 1,3–1,6 m. W czerwcu i lipcu pojawiają się gęste, pędzelkowate grona drobnych, gwiazdkowatych kwiatów w ciepłym pomarańczowym odcieniu, które otwierają się stopniowo od dołu ku górze. Kwiatostan liczy zwykle kilkaset kwiatów, a jego kwitnąca część może zajmować niemal połowę długości głąbika. Kwiaty nie mają wyraźnego zapachu. Dzięki sztywnym głąbikom roślina sprawdza się także jako kwiat cięty. Chętnie odwiedzają ją pszczoły i inne zapylacze. Na rabacie tworzy wyrazisty pionowy akcent, który równoważy szerokolistne byliny i krzewy. Liście stopniowo zasychają już w czasie kwitnienia, dlatego najnaturalniej wygląda w nasadzeniach z trawami ozdobnymi oraz z później rozpoczynającymi wegetację bylinami, na przykład z szałwiami, kocimiętką, rudbekiami lub werbeną.

Uprawa: W uprawie najlepiej sprawdza się pełne słońce i ciepłe, osłonięte stanowisko, ponieważ wysokie głąbiki kwiatowe narażone na przeciągi łatwiej się przewracają. Kluczowa jest głębsza, bardzo przepuszczalna gleba z dużym udziałem frakcji mineralnej, na przykład gliniasto-piaszczysta z domieszką żwiru, o pH około 6,5–7,8. Na ciężkich glebach gliniastych rośnie ryzyko gnicia mięsistych korzeni. Z tego powodu zaleca się podwyższoną rabatę, warstwę drenażową oraz ściółkę z kruszywa, która utrzymuje szyjkę korzeniową w suchości. Podlewanie jest ważne wiosną w okresie wzrostu i podczas wytwarzania głąbika. Po przekwitnieniu roślina przechodzi w stan spoczynku, a nadmiar wilgoci szkodzi jej zarówno latem, jak i zimą. Nawożenie ogranicza się zwykle do wiosennego dodatku dojrzałego kompostu lub nawozu o spowolnionym działaniu z mniejszą zawartością azotu. Bulwiaste korzenie sadzi się najczęściej od września do października lub wczesną wiosną, na głębokość około 10–15 cm, ostrożnie rozkładając „gwiaździście” ułożone korzenie. Rozstaw wynosi około 50–60 cm, czyli mniej więcej 3–4 rośliny na m². W naszych warunkach klimatycznych mrozoodporność sięga około −20 °C, a w suchej i przepuszczalnej glebie bywa wyższa. Mimo to w chłodniejszych rejonach zaleca się zimowe okrycie chroniące przed wilgocią. Spośród chorób mogą wystąpić zgnilizny korzeni przy nadmiernym zawilgoceniu oraz szara pleśń na kwiatostanach w deszczową pogodę. Ze szkodników młode pędy uszkadzają niekiedy ślimaki. Uprawa w pojemniku jest możliwa tylko w głębokim naczyniu z podłożem mineralnym i przy zapewnieniu suchego zimowania. Wyższe egzemplarze rosnące na wyeksponowanych miejscach warto wesprzeć dyskretną podporą, zwłaszcza w okresie burz.