Pustynnik 'Solid Yellow' - Eremurus isabellinus 'Solid Yellow' Eremurusisabellinus 'Solid Yellow'

Opis szczegółowy produktu

Eremurus 'Solid Yellow' - hybryda ogrodowa uzyskana ze skrzyżowania E. olgae i E. stenophyllus, rozpowszechniona w europejskich nasadzeniach na przełomie XIX i XX wieku. Odmiana 'Solid Yellow' charakteryzuje się jednolitym żółtym odcieniem bez pomarańczowych lub morelowych przejść. Z przyziemnej rozety wąskich, niebieskozielonych liści wyrastają sztywne, bezlistne łodygi o wysokości około 1,2–1,5 m, szerokość kępy wynosi zazwyczaj 0,4–0,5 m. W czerwcu i lipcu wytwarza gęste, szczotkowate grona drobnych, gwiazdkowatych kwiatów, które otwierają się stopniowo od dołu do góry i często zajmują prawie połowę długości łodygi. Kwiat jest bez wyraźnego zapachu, ale stabilny na łodydze, dzięki czemu nadaje się również jako kwiat cięty. Nektar i pyłek przyciągają pszczoły i inne zapylacze, a wysoka „świeca” dobrze równoważy trawy i szerokolistne byliny. Po przekwitnięciu ulistnienie zanika, dlatego wygląda naturalnie w nasadzeniach, gdzie letnie byliny stopniowo przejmują rolę okrywy, na przykład szałwie, kocimiętka lub jeżówka. W kompozycji sprawdzi się jako soliter wśród niższych bylin, ale najbardziej czytelny efekt daje w grupie 3–5 sztuk, gdzie pionowe linie się powtarzają, a ogród zyskuje rytm.

Uprawa: Do uprawy zaleca się pełne słońce i ciepłe, osłonięte miejsce, ponieważ wysokie łodygi kwiatowe są bardziej narażone na przewracanie się pod wpływem przeciągów. Kluczem jest głębsza, bardzo przepuszczalna gleba z dużą zawartością minerałów, na przykład gliniasty piasek z dodatkiem żwiru i odczynem pH wynoszącym około 6,5–7,8. W ciężkich glinach ryzyko gnicia mięsistych korzeni jest większe, dlatego dobrym rozwiązaniem są podwyższone grządki, warstwa drenażowa i ściółka z kruszywa, która sprawi, że szyjka korzeniowa będzie bardziej sucha. Podlewanie jest ważne wiosną, podczas wzrostu i formowania łodygi. Po kwitnieniu roślina przechodzi w stan spoczynku, a nadmierne podlewanie zarówno latem, jak i zimą jest dla niej szkodliwe. Nawożenie zwykle ogranicza się do wiosennego dodania dojrzałego kompostu lub nawozu o długotrwałym działaniu z niższą zawartością azotu. Sadzenie korzeni bulwiastych odbywa się najczęściej we wrześniu-październiku lub wczesną wiosną, na głębokość około 10-15 cm, starannie rozkładając korzenie "gwiaździste". Rozstawę należy dobrać tak, aby wynosiła ok. 50–60 cm, tzn. ok. 3–4 rośliny na m². W Czechach mrozoodporność spada zazwyczaj do ok. −20 °C, w glebach suchych i przepuszczalnych jest wyższa, ale w chłodniejszych miejscach zaleca się zimowe zabezpieczenie przed wilgocią. Do chorób zalicza się gnicie korzeni w przypadku nadmiernego podlewania oraz szarą pleśń na kwiatostanach w deszczową pogodę, a do szkodników zwierzęcych zaliczają się czasami ślimaki żerujące na młodych pędach. Uprawa w pojemniku jest możliwa wyłącznie w głębokim pojemniku z podłożem mineralnym i przy zapewnieniu suchego zimowania. W przypadku wyższych osobników przydatne będzie dyskretne wsparcie w miejscach narażonych na działanie warunków atmosferycznych, zwłaszcza w czasie burzy.