Pustynnik 'Solid Yellow' Eremurus × isabellinus 'Solid Yellow'

Opis szczegółowy produktu

Pustynnik 'Solid Yellow' - ogrodowa hybryda powstała ze skrzyżowania E. olgae i E. stenophyllus, rozpowszechniona w europejskich nasadzeniach już na przełomie XIX i XX wieku. Odmiana 'Solid Yellow' wyróżnia się naprawdę jednolitym żółtym odcieniem, bez pomarańczowych czy morelowych przejść. Z przyziemnej rozety wąskich, niebieskozielonych liści wyrastają sztywne, bezlistne głąbiki o wysokości około 1,2–1,5 m, a szerokość kępy wynosi zwykle 0,4–0,5 m. W czerwcu i lipcu roślina wydaje gęste, pędzelkowate grona drobnych, gwiaździstych kwiatów. Otwierają się one stopniowo od dołu ku górze i często zajmują niemal połowę długości głąbika. Kwiat nie ma wyraźnego zapachu, za to trwale utrzymuje się na pędzie, dlatego sprawdza się również jako kwiat cięty. Nektar i pyłek wabią pszczoły oraz inne zapylacze, a wysoka „świeca” dobrze równoważy trawy i byliny o szerokich liściach. Po przekwitnieniu liście zasychają, dlatego pustynnik wygląda naturalnie w nasadzeniach, w których rolę okrywy stopniowo przejmują letnie byliny, na przykład szałwia, kocimiętka lub rudbekia. W kompozycji sprawdza się jako soliter wśród niższych bylin. Najbardziej czytelny efekt daje jednak w grupie 3–5 sztuk, gdzie pionowe linie się powtarzają i nadają ogrodowi rytm.

Uprawa: W uprawie sprawdza się pełne słońce oraz ciepłe, osłonięte stanowisko, ponieważ wysokie głąbiki kwiatowe na przewiewnych miejscach łatwiej się przewracają. Kluczowa jest głębsza, bardzo przepuszczalna gleba o dużym udziale składnika mineralnego, na przykład gliniasto-piaszczysta z domieszką żwiru, o pH około 6,5–7,8. W ciężkich glebach ilastych rośnie ryzyko gnicia mięsistych korzeni. Dlatego zaleca się podwyższoną rabatę, warstwę drenażową i ściółkę z kruszywa, która utrzymuje szyjkę korzeniową w suchości. Podlewanie jest ważne wiosną, w okresie wzrostu i tworzenia głąbika. Po przekwitnieniu roślina przechodzi w stan spoczynku, a nadmiar wilgoci szkodzi jej zarówno latem, jak i zimą. Nawożenie ogranicza się zwykle do wiosennego dodatku dojrzałego kompostu lub nawozu o spowolnionym działaniu z niższą zawartością azotu. Bulwiaste korzenie sadzi się najczęściej we wrześniu i październiku lub wczesną wiosną, na głębokość około 10–15 cm, ostrożnie rozkładając „gwiaździste” korzenie. Rozstawę dobiera się w granicach 50–60 cm, czyli około 3–4 roślin na m². W Polsce mrozoodporność wynosi zwykle około −20 °C, a w suchej i przepuszczalnej glebie bywa wyższa. Mimo to w chłodniejszych rejonach zaleca się zimowe okrycie chroniące przed wilgocią. Z chorób przy nadmiarze wody może pojawić się zgnilizna korzeni, a w deszczową pogodę szara pleśń na kwiatostanach. Ze szkodników młode pędy atakują niekiedy ślimaki. Uprawa w pojemniku jest możliwa tylko w głębokim pojemniku z mineralnym podłożem i przy zapewnieniu suchego zimowania. Wyższe egzemplarze na odsłoniętych stanowiskach warto wesprzeć dyskretną podporą, zwłaszcza w okresie burz.