Pustynnik 'Tropical Dream' Eremurus × isabellinus 'Tropical Dream'

Opis szczegółowy produktu

Pustynnik 'Tropical Dream' - ogrodowa hybryda z grupy pustynników, uprawianych dla długich, smukłych kłosów kwiatowych. Wiosną tworzy przyziemną rozetę wąskich, taśmowatych liści, które mogą osiągać 30–60 cm i nadają roślinie świeży, architektoniczny charakter. Z rozety w okresie kwitnienia wyrastają sztywne, bezlistne pędy kwiatostanowe, zwykle o wysokości 100–120 cm. Od czerwca do lipca otwiera się gęsty kłos złożony z kilkudziesięciu drobnych, gwiazdkowatych kwiatów w odcieniu kremowobiałym, często z delikatnie żółtawym środkiem. Kwiaty rozwijają się stopniowo od dołu ku górze, dzięki czemu jeden kłos długo zachowuje efekt dekoracyjny, a jednocześnie dostarcza pyłku i nektaru pszczołom oraz innym zapylaczom. Kępa rozrasta się na szerokość około 40–60 cm. Po przekwitnięciu roślina naturalnie zamiera, a liście zasychają, co jest typowe dla tego rodzaju. Dlatego na rabacie najlepiej sprawdza się wśród traw ozdobnych, szałwii, krwawników lub rudbekii, które zakrywają powstałą przy ziemi lukę. Kwiatostany nadają się także na kwiat cięty, w suchych bukietach zachowują kształt, a po przekwitnięciu mogą pozostać na nich dekoracyjne owocostany. Pąki są na pędzie skupione i przed rozkwitnięciem przypominają sznur pereł, po przekwitnięciu mogą tworzyć się torebki nasienne, które utrzymują się na roślinie aż do końca lata. W kompozycjach bylinowych sprawdza się jako wyrazisty akcent pionowy w tylnym planie lub jako soliter w grupie, gdzie podkreśla czystość barwy i rytm poszczególnych kłosów.

Uprawa: Do uprawy najlepiej nadaje się pełne słońce oraz ciepłe, osłonięte stanowisko, ponieważ wysokie pędy kwiatostanowe na przeciągu są bardziej narażone na wyłamanie. Kluczowa jest głębsza, bardzo przepuszczalna gleba z dużym udziałem części mineralnej, na przykład gliniasto-piaszczysta z domieszką żwiru, o pH około 6,5–7,8. Na ciężkich glebach gliniastych wzrasta ryzyko gnicia mięsistych korzeni, dlatego zaleca się podwyższoną rabatę, warstwę drenażową oraz ściółkę z kruszywa, która utrzymuje szyjkę korzeniową w suchości. Podlewanie jest ważne wiosną w okresie wzrostu i podczas tworzenia pędu kwiatostanowego, po przekwitnięciu roślina przechodzi w stan spoczynku, a nadmiar wilgoci szkodzi jej zarówno latem, jak i zimą. Nawożenie ogranicza się zwykle do wiosennego dodatku dojrzałego kompostu lub nawozu o przedłużonym działaniu z niższą zawartością azotu. Bulwiaste korzenie sadzi się najczęściej od września do października lub wczesną wiosną, na głębokość około 10–15 cm, ostrożnie rozkładając „gwiazdkowate” korzenie. Rozstawę dobiera się na około 50–60 cm, czyli mniej więcej 3–4 rośliny na m². W warunkach klimatycznych Polski mrozoodporność wynosi około −20 °C, w suchej i przepuszczalnej glebie bywa wyższa, mimo to w chłodniejszych rejonach zaleca się zimowe okrycie chroniące przed wilgocią. Spośród chorób mogą wystąpić zgnilizny korzeni przy nadmiernym uwilgotnieniu oraz szara pleśń na kwiatostanach w deszczową pogodę, ze szkodników czasem ślimaki na młodych pędach. Uprawa w pojemniku jest możliwa tylko w głębokim pojemniku z mineralnym podłożem i przy zapewnieniu suchego zimowania. Przy wyższych egzemplarzach na eksponowanych miejscach przydaje się dyskretna podpora, zwłaszcza w okresie burz.