Pysznogłówka 'Bee Happy' Monarda 'Bee Happy'

Opis szczegółowy produktu

Pysznogłówka 'Bee Happy' - urocza bylina znana z pięknych kwiatostanów. Należy do rodziny jasnotowatych i wywodzi się z kręgu gatunku Monarda didyma ze wschodniej części Ameryki Północnej, gdzie rośnie na wilgotniejszych łąkach i skrajach lasów. Odmiana 'Bee-Happy' jest sprzedawana także pod oznaczeniem Monarda didyma 'Mon0001bha' i należy do licencjonowanej serii Bee-You™. Hodowcą jest holenderski szkółkarz bylin Henricus Maria Joseph Holtmaat, patent PP29080 przyznano w 2018 roku. Roślina tworzy gęstą, wzniesioną kępę o mocnych, czworokątnych łodygach i ciemnozielonych, lekko pofalowanych liściach. Po roztarciu liście uwalniają aromatyczne olejki eteryczne o cytrusowo-korzennej nucie, dlatego tradycyjnie stosuje się je do aromatyzowania napojów i herbat, bez przypisywania im właściwości leczniczych. Od czerwca do sierpnia na szczytach pędów pojawiają się strzępiaste kwiaty zebrane w główki o średnicy do około 8–10 cm, w odcieniach od fuksjowego po purpurowoczerwony, często z ciemniejszymi przysadkami, dostarczające nektaru i pyłku pszczołom, trzmielom i motylom. Na rabacie bylinowej dobrze komponuje się z jeżówkami, pysznogłówkami w innych kolorach, kocimiętkami, szałwiami, rozchodnikami i delikatnymi trawami ozdobnymi, wśród których wyróżnia się kontrast kwiatów i ciemnego ulistnienia.

Uprawa: Najlepiej rośnie w pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu, w cieplejszych rejonach zwykle korzysta na popołudniowym ocienieniu. Stanowisko powinno być przewiewne i ciepłe, poza zastoiskami mrozowymi, ponieważ długo wilgotne liście przy braku wiatru sprzyjają mączniakowi prawdziwemu. Sprawdza się gleba próchniczna, żyzna i równomiernie wilgotna, a zarazem przepuszczalna, z drenażem, o pH około 6,0–7,5. Rośliny sadzi się wiosną od marca do maja lub jesienią we wrześniu i październiku, rośliny w pojemnikach można sadzić przez cały sezon, pamiętając o podlewaniu w suchych miesiącach. Podlewanie powinno być regularne zwłaszcza w pierwszym roku, później roślina znosi jedynie krótkotrwałą suszę, a podczas dłuższych okresów bez deszczu utrzymuje się glebę lekko wilgotną. Nawożenie opiera się zwykle na wiosennym kompoście i niewielkiej dawce zrównoważonego nawozu, większa ilość azotu zwiększa podatność na choroby. Ściółka z kompostu lub ziemi liściowej stabilizuje wilgotność i chroni szyjkę korzeniową. Cięcie wykonuje się po zaschnięciu części nadziemnej, najczęściej pod koniec zimy lub wczesną wiosną, skracając suche łodygi przy ziemi. Uprawa w pojemniku jest możliwa przy większej objętości podłoża i regularnym podlewaniu, zimą chroni się bryłę korzeniową. Mrozoodporność dojrzałych kęp wynosi zazwyczaj około −25 °C, młode nasadzenia korzystają na zimowym ściółkowaniu. Zalecana rozstawa to 40–60 cm, czyli około 3–5 roślin na m². Do możliwych szkodników należą mszyce i przędziorki, z chorób przede wszystkim mączniak prawdziwy, a profilaktyka polega na przewiewnej rozstawie i podlewaniu bezpośrednio przy korzeniach.

Autor: Nikol | Rewizja: 2.2. 2026