Rabarbar, rabarbar kędzierzawy 'Canada Red' - Rheum rhabarbarum 'Canadian Red' Rheum rhabarbarum 'Canadian Red''

Opis szczegółowy produktu

Rabarbar zwyczajny 'Canada Red' – wyróżnia się intensywnym, całkowicie czerwonym wybarwieniem miąższu oraz wyjątkowo słodkim, delikatnym smakiem o niskiej zawartości kwasów. W przeciwieństwie do popularnych odmian, które wewnątrz są zielone, 'Canadian Red' zachowuje swój nasycony, wiśniowo-czerwony kolor na całej długości łodygi, nawet po obróbce termicznej w kuchni. Roślina rośnie umiarkowanie bujnie, ma bardziej kompaktowy pokrój niż odmiany olbrzymie, a w wieku dorosłym tworzy bardzo uporządkowaną, gęstą kępę o wysokości i szerokości około 60 do 90 cm. Głównym atutem i dumą tej odmiany są jej pierwszorzędne ogonki liściowe. Są średniej długości, silne, bardzo kruche i całkowicie pozbawione nieprzyjemnej, grubej włóknistości. Miąższ ogonków jest niezwykle soczysty i naturalnie znacznie słodszy niż w przypadku innych odmian. Na końcach ogonków wyrastają duże, szeroko sercowate, nasycone zielone liście o wyraźnej teksturze. Roślina ma ponadto ograniczoną tendencję do przedwczesnego kwitnienia, co wydłuża okres zbiorów i zapewnia stabilnie wysoką jakość ogonków od końca kwietnia do połowy czerwca. W kuchni jest niezwykle ceniona przez szefów kuchni oraz domowych cukierników ze względu na swój efekt wizualny i pyszną smakowitość. Jest absolutnie idealna do przygotowania luksusowych wiosennych ciast, crumble (deserów kruszonkowych), rolad oraz muffinek. Przy produkcji domowych dżemów, syropów, kompotów czy galaret nadaje produktowi końcowemu piękną, czystą czerwoną barwę. Doskonale komponuje się z truskawkami lub malinami. Podobnie jak w przypadku innych rabarbarów, spożywa się tylko obrane łodygi; liści nie spożywa się ze względu na wysoką koncentrację kwasu szczawiowego. Odmiana jest mrozoodporna i w jednym miejscu potrafi niezawodnie owocować dłużej niż 10 lat. Przy sadzeniu należy zachować odstęp między roślinami od 80 do 100 cm.

Uprawa: Dobrze rośnie w pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu, w ciepłych nizinach doceni popołudniowe zacienienie. Stanowisko powinno być osłonięte od wysuszających wiatrów i wolne od zimowego zastoiska wodnego. Najodpowiedniejsza jest głęboka, próchnicza, żyzna gleba gliniasta do gliniasto-piaszczystej z dobrym drenażem, pH około 6,0–7,0. Podlewanie utrzymuje glebę lekko wilgotną, głównie po posadzeniu i podczas suszy, długotrwałe przemoczenie zwiększa ryzyko gnicia. Nawożenie opiera się na wiosennym dodaniu kompostu lub dojrzałego obornika, ewentualnie na zbilansowanym nawozie z naciskiem na potas. Ściółka z kompostu lub liści ogranicza parowanie i zachwaszczenie, w przypadku cięższych gleb pomaga również ściółka żwirowa wokół szyjki korzeniowej. Rośliny sadzi się wiosną marzec–kwiecień lub jesienią wrzesień–październik w odstępach 0,9–1,2 m, zazwyczaj 1 roślina na m². Kwitnienie następuje najczęściej w maju do czerwca, pędy kwiatowe mogą osłabiać tworzenie się ogonków liściowych, dlatego w uprawie użytkowej często usuwa się je u podstawy. Zbiór ogonków liściowych odbywa się zazwyczaj od kwietnia do czerwca, u silnych kęp czasem do lipca, zawsze pozostawia się część liści do regeneracji, w pierwszym roku zbiory są ograniczone. Mrozoodporność dojrzałych kęp wynosi około -25 do -30 °C, bardziej ryzykowne jest zimowe zawilgocenie niż mróz. Gatunek znosi krótkotrwałą suszę, ale przy długotrwałym przesuszeniu tworzy cieńsze ogonki liściowe. Uprawa w pojemniku jest możliwa w bardzo pojemnej donicy o pojemności co najmniej 40–60 l z warstwą drenażową i żyznym podłożem, zimą należy chronić pojemnik przed przemarznięciem bryły korzeniowej. Cięcie polega na bieżącym usuwaniu uszkodzonych liści, jesienią pozostawia się tylko czystą kępę i ściółkę. Z chorób mogą wystąpić plamistości liści i gnicie szyjki korzeniowej, ze szkodników szczególnie ślimaki na młodych liściach.

Autorka: Lucie | Rewizja: 03.06.2026