Rabarbar, rabarbar ogrodowy 'Goliath' - Rheum rhabarbarum 'Goliath' Rheum rhabarbarum 'Goliath'

Opis szczegółowy produktu

Rabarbar kędzierzawy 'Goliath' – wyróżnia się ogromnym wzrostem, ekstremalną produktywnością oraz masywnymi, soczystymi łodygami o doskonałym, delikatnym smaku. Jak już sugeruje sama nazwa, 'Goliath' należy do największych odmian dostępnych na rynku. Roślina rośnie niezwykle bujnie i tworzy imponujący, bardzo gęsty kęp, który w dojrzałości i w optymalnych warunkach osiąga wysokość od 1 do 1,5 metra oraz szerokość ponad 1,2 metra. Dzięki swojemu monumentalnemu wyglądowi pełni w ogrodzie nie tylko rolę użytkową, ale także wysoką funkcję estetyczną i architektoniczną. Głównym powodem popularności tej odmiany są jej gigantyczne, silne i bardzo długie łodygi liściowe, które mogą osiągać długość do 80 cm i grubość kilku centymetrów. Łodygi mają u podstawy atrakcyjne, intensywnie czerwone lub różowe zabarwienie, które w stronę blaszki liściowej przechodzi w jasnozielony kolor. Miąższ jest bardzo kruchy, soczysty i ma wyraźnie niższą zawartość włókien i kwasowości niż starsze formy dzikie, co nadaje mu przyjemnie winny, odświeżający owocowy smak. Na końcach łodyg wyrastają ogromne, intensywnie zielone, silnie pofalowane (kędzierzawa) liście. W maju i czerwcu roślina może wypuścić potężne, wysokie kwiatostany z drobnymi, kremowobiałymi aż zielonkawymi kwiatami. Aby zachować maksymalny plon i kruchość łodyg, w praktyce ogrodniczej zaleca się usuwanie tych kwiatostanów w zarodku, by nie osłabiały niepotrzebnie rośliny. Łodygi zbiera się stopniowo od końca kwietnia do połowy czerwca (tradycyjnie do św. Jana – 24 czerwca), kiedy w roślinie naturalnie zaczyna wzrastać zawartość kwasu szczawiowego. W kuchni rabarbar zajmuje niezastąpione miejsce przy przygotowywaniu tradycyjnych wiosennych ciast. Jest absolutnie idealny do drożdżowych ciast z kruszonką, ciastek linzer, zawijasów z jabłkami i rabarbarem oraz do przygotowania orzeźwiających kompotów, wiosennych zup i domowych dżemów premium (genialnie komponuje się z truskawkami). Uwaga: spożywa się wyłącznie obrane i poddane obróbce cieplnej łodygi; blaszki liściowe są niejadalne ze względu na wysoką zawartość kwasu szczawiowego. Roślina jest w pełni mrozoodporna i wiosną rusza bardzo wcześnie, często jeszcze pod śniegiem. Przy sadzeniu należy zachować odstęp między roślinami wynoszący minimum 1 do 1,2 metra.

Uprawa: Dobrze rośnie w pełnym słońcu aż po lekki półcień, a w ciepłych nizinach doceni popołudniowe zacienienie. Stanowisko powinno być osłonięte od wysuszających wiatrów i wolne od zimowego zastoiska wodnego. Najodpowiedniejsza jest głęboka, próchnicza, żyzna gleba gliniasta do gliniasto-piaszczystej z dobrym drenażem, pH około 6,0–7,0. Podlewanie utrzymuje glebę lekko wilgotną, głównie po posadzeniu i podczas suszy, długotrwałe przemoczenie zwiększa ryzyko gnicia. Nawożenie opiera się na wiosennym dodaniu kompostu lub dojrzałego obornika, ewentualnie na zbilansowanym nawozie z naciskiem na potas. Ściółka z kompostu lub liści ogranicza parowanie i zachwaszczenie, w przypadku cięższych gleb pomaga również ściółka żwirowa wokół szyjki korzeniowej. Rośliny sadzi się wiosną marzec–kwiecień lub jesienią wrzesień–październik w odstępach 0,9–1,2 m, zazwyczaj 1 roślina na m². Kwitnienie następuje najczęściej w maju do czerwca, pędy kwiatowe mogą osłabiać tworzenie się ogonków liściowych, dlatego w uprawie użytkowej często usuwa się je u podstawy. Zbiór ogonków liściowych odbywa się zazwyczaj od kwietnia do czerwca, u silnych kęp czasem do lipca, zawsze pozostawia się część liści do regeneracji, w pierwszym roku zbiory są ograniczone. Mrozoodporność dojrzałych kęp wynosi około -25 do -30 °C, bardziej ryzykowne jest zimowe zawilgocenie niż mróz. Gatunek znosi krótkotrwałą suszę, ale przy długotrwałym przesuszeniu tworzy cieńsze ogonki liściowe. Uprawa w pojemniku jest możliwa w bardzo pojemnej donicy o pojemności co najmniej 40–60 l z warstwą drenażową i żyznym podłożem, zimą należy chronić pojemnik przed przemarznięciem bryły korzeniowej. Cięcie polega na bieżącym usuwaniu uszkodzonych liści, jesienią pozostawia się tylko czystą kępę i ściółkę. Z chorób mogą wystąpić plamistości liści i gnicie szyjki korzeniowej, ze szkodników szczególnie ślimaki na młodych liściach.

Autorka: Lucie | Rewizja: 03.06.2026