Rabarbar, rabarbar ogrodowy 'Victoria' - Rheum rhabarbarum 'Victoria' Rheum rhabarbarum 'Victoria'

Opis szczegółowy produktu

Rzewień 'Victoria' - długowieczne warzywo uprawiane dla mięsistych ogonków liściowych, należące do rodziny rdestowatych. Odmiana 'Victoria' należy do tradycyjnych europejskich odmian ogrodowych znanych już od XIX wieku, a w niektórych katalogach pojawia się również pod nazwą 'Victoria 2'. Z potężnego kłącza na wiosnę wyrastają pęki szerokich, intensywnie zielonych liści na długich ogonkach, a kępa szybko nabiera objętości. W dorosłości osiąga około 1,2–1,5 m wysokości i szerokości, przy wypuszczaniu pędów kwiatowych może być wyższa. Ogonki są grube, przeważnie zielone do zielonoróżowych, o delikatnie włóknistej strukturze i wyraźnej, ale zrównoważonej kwasowości. Do kuchni używa się wyłącznie ogonków, blaszki liściowe nie są spożywane. Ogonki sprawdzą się w ciastach, kruszonkach, dżemach, kompotach i do soków, smak tradycyjnie łączy się z truskawkami, malinami lub jabłkami. Zawierają naturalnie kwasy organiczne, błonnik i minerały, dzięki czemu rabarbar jest poszukiwanym surowcem do domowego przetwórstwa. Późną wiosną do wczesnego lata mogą wyrastać wysokie kwiatostany z drobnymi białawymi kwiatami, dekoracyjne na skraju jadalnej rabaty, ale z punktu widzenia zbioru ogonków stanowią obciążenie dla kłącza.

Uprawa: Dobrze rośnie w pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu, w ciepłych nizinach doceni popołudniowe zacienienie. Stanowisko powinno być osłonięte od wysuszających wiatrów i wolne od zimowego zastoiska wodnego. Najodpowiedniejsza jest głęboka, próchnicza, żyzna gleba gliniasta do gliniasto-piaszczystej z dobrym drenażem, pH około 6,0–7,0. Podlewanie utrzymuje glebę lekko wilgotną, głównie po posadzeniu i podczas suszy, długotrwałe przemoczenie zwiększa ryzyko gnicia. Nawożenie opiera się na wiosennym dodaniu kompostu lub dojrzałego obornika, ewentualnie na zbilansowanym nawozie z naciskiem na potas. Ściółka z kompostu lub liści ogranicza parowanie i zachwaszczenie, w przypadku cięższych gleb pomaga również ściółka żwirowa wokół szyjki korzeniowej. Rośliny sadzi się wiosną marzec–kwiecień lub jesienią wrzesień–październik w odstępach 0,9–1,2 m, zazwyczaj 1 roślina na m². Kwitnienie następuje najczęściej w maju do czerwca, pędy kwiatowe mogą osłabiać tworzenie się ogonków liściowych, dlatego w uprawie użytkowej często usuwa się je u podstawy. Zbiór ogonków liściowych odbywa się zazwyczaj od kwietnia do czerwca, u silnych kęp czasem do lipca, zawsze pozostawia się część liści do regeneracji, w pierwszym roku zbiory są ograniczone. Mrozoodporność dojrzałych kęp wynosi około -25 do -30 °C, bardziej ryzykowne jest zimowe zawilgocenie niż mróz. Gatunek znosi krótkotrwałą suszę, ale przy długotrwałym przesuszeniu tworzy cieńsze ogonki liściowe. Uprawa w pojemniku jest możliwa w bardzo pojemnej donicy o pojemności co najmniej 40–60 l z warstwą drenażową i żyznym podłożem, zimą należy chronić pojemnik przed przemarznięciem bryły korzeniowej. Cięcie polega na bieżącym usuwaniu uszkodzonych liści, jesienią pozostawia się tylko czystą kępę i ściółkę. Z chorób mogą wystąpić plamistości liści i gnicie szyjki korzeniowej, ze szkodników szczególnie ślimaki na młodych liściach.

Autor: Nikol | Rewizja: 20.02.2026