Rabarbar, rzewień kędzierzawy Rheum rhabarbarum/cultorum

Opis szczegółowy produktu

Rzewień kędzierzawy - znany w kuchni jako rabarbar, jest byliną wieloletnią z rodziny rdestowatych. Według źródeł botanicznych, pochodzi z umiarkowanej strefy Azji, szczególnie z południowej Syberii po północne i środkowe Chiny, skąd rozprzestrzenił się do europejskich ogrodów. Tworzy silny kłącze i stopniowo rozrasta się w szeroką kępę. Liście wyrastają w rozecie przyziemnej, mają zazwyczaj 50–60 cm długości, są wyraźnie unerwione i pofałdowane, a ogonki są mięsiste i przy dobrym odżywieniu jędrne. Jadalną częścią są właśnie ogonki, które mają świeży, kwaskowaty smak i są używane do kompotów, ciast, kruszonek, a także pikantnych czatni. Liście nie są jadalne, ponieważ zawierają wyższą zawartość niepożądanych substancji. W maju i czerwcu roślina może wypuścić pęd kwiatowy o wysokości do 2 m z bogatą wiechą drobnych kwiatów, w kolorze od białawego do czerwonawego w zależności od odmiany. W rabatach ozdobnych rabarbar sprawdzi się również jako wyrazista dominanta liściowa, podobnie jak funkie. Zaleca się go jako środek detoksykacyjny do oczyszczania układu trawiennego, przyspieszenia metabolizmu i wspomagania produkcji żółci.

Uprawa: Dobrze rośnie w pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu, w ciepłych nizinach doceni popołudniowe zacienienie. Stanowisko powinno być osłonięte od wysuszających wiatrów i wolne od zimowego zastoiska wodnego. Najodpowiedniejsza jest głęboka, próchnicza, żyzna gleba gliniasta do gliniasto-piaszczystej z dobrym drenażem, pH około 6,0–7,0. Podlewanie utrzymuje glebę lekko wilgotną, głównie po posadzeniu i podczas suszy, długotrwałe przemoczenie zwiększa ryzyko gnicia. Nawożenie opiera się na wiosennym dodaniu kompostu lub dojrzałego obornika, ewentualnie na zbilansowanym nawozie z naciskiem na potas. Ściółka z kompostu lub liści ogranicza parowanie i zachwaszczenie, w przypadku cięższych gleb pomaga również ściółka żwirowa wokół szyjki korzeniowej. Rośliny sadzi się wiosną marzec–kwiecień lub jesienią wrzesień–październik w odstępach 0,9–1,2 m, zazwyczaj 1 roślina na m². Kwitnienie następuje najczęściej w maju do czerwca, pędy kwiatowe mogą osłabiać tworzenie się ogonków liściowych, dlatego w uprawie użytkowej często usuwa się je u podstawy. Zbiór ogonków liściowych odbywa się zazwyczaj od kwietnia do czerwca, u silnych kęp czasem do lipca, zawsze pozostawia się część liści do regeneracji, w pierwszym roku zbiory są ograniczone. Mrozoodporność dojrzałych kęp wynosi około -25 do -30 °C, bardziej ryzykowne jest zimowe zawilgocenie niż mróz. Gatunek znosi krótkotrwałą suszę, ale przy długotrwałym przesuszeniu tworzy cieńsze ogonki liściowe. Uprawa w pojemniku jest możliwa w bardzo pojemnej donicy o pojemności co najmniej 40–60 l z warstwą drenażową i żyznym podłożem, zimą należy chronić pojemnik przed przemarznięciem bryły korzeniowej. Cięcie polega na bieżącym usuwaniu uszkodzonych liści, jesienią pozostawia się tylko czystą kępę i ściółkę. Z chorób mogą wystąpić plamistości liści i gnicie szyjki korzeniowej, ze szkodników szczególnie ślimaki na młodych liściach.

Autor: Krystyna | Rewizja: 06.02.2026