Rabarbar kędzierzawy 'Canada Red' Rheum rhabarbarum 'Canadian Red'

Opis szczegółowy produktu

Rabarbar kędzierzawy 'Canada Red'  - wyróżnia się intensywnym, całkowicie czerwonym wybarwieniem miąższu oraz wyjątkowo słodkim, delikatnym smakiem o niskiej zawartości kwasów. W przeciwieństwie do typowych odmian, które w środku są zielone, 'Canadian Red' zachowuje głęboką, wiśniowoczerwoną barwę na całej długości ogonka, a nawet po obróbce termicznej w kuchni. Roślina rośnie umiarkowanie silnie, ma bardziej zwarty pokrój niż odmiany olbrzymie i w wieku dojrzałym tworzy bardzo schludną, gęstą kępę o wysokości i szerokości około 60 do 90 cm. Jej główną zaletą i chlubą są doskonałej jakości ogonki liściowe. Są średniej długości, grube, bardzo kruche i całkowicie pozbawione nieprzyjemnej, szorstkiej włóknistości. Miąższ ogonków jest niezwykle soczysty i naturalnie znacznie słodszy niż u innych odmian. Na końcach ogonków wyrastają duże, szeroko sercowate, intensywnie zielone liście o wyraźnej fakturze. Roślina ma ponadto ograniczoną skłonność do wybijania w pędy kwiatostanowe, co wydłuża okres zbioru i zapewnia stale wysoką jakość ogonków od końca kwietnia aż do połowy czerwca. W kuchni, dzięki efektowi wizualnemu i znakomitemu smakowi, jest niezwykle ceniona przez szefów kuchni i domowych cukierników. Doskonale nadaje się do przygotowania luksusowych wiosennych ciast, crumble (deserów z kruszonką), strudli i muffinek. Przy wyrobie domowych dżemów, syropów, kompotów czy galaretek nadaje gotowemu produktowi piękną, czysto czerwoną barwę. Znakomicie komponuje się z truskawkami lub malinami. Podobnie jak u innych rabarbarów, spożywa się wyłącznie obrane ogonki, liści nie spożywa się ze względu na wysokie stężenie kwasu szczawiowego. Odmiana jest mrozoodporna i na jednym miejscu potrafi niezawodnie plonować przez ponad 10 lat. Przy sadzeniu zachowuje się rozstawę 80 do 100 cm między roślinami.

Uprawa: Dobrze rośnie w pełnym słońcu aż po lekki półcień, w ciepłych nizinach docenia popołudniowe ocienienie. Stanowisko powinno być osłonięte od wysuszającego wiatru i wolne od zimowego zastoju wody. Najodpowiedniejsza jest głęboka, próchniczna, żyzna gleba gliniasta do gliniasto-piaszczystej z dobrym drenażem, o pH około 6,0–7,0. Podlewanie utrzymuje glebę lekko wilgotną, zwłaszcza po posadzeniu i w czasie suszy, długotrwałe przemoczenie zwiększa ryzyko zgnilizn. Nawożenie opiera się na wiosennym dodatku kompostu lub przefermentowanego obornika, ewentualnie na zrównoważonym nawozie z naciskiem na potas. Ściółka z kompostu lub ziemi liściowej ogranicza parowanie i zachwaszczenie, na glebach cięższych pomaga także ściółka żwirowa wokół szyjki korzeniowej. Rośliny sadzi się wiosną w marcu–kwietniu lub jesienią we wrześniu–październiku w rozstawie 0,9–1,2 m, zwykle 1 roślina na m². Kwitnienie następuje najczęściej w maju–czerwcu, pędy kwiatostanowe mogą osłabiać wytwarzanie ogonków, dlatego w uprawie użytkowej często usuwa się je u nasady. Zbiór ogonków odbywa się zazwyczaj w kwietniu–czerwcu, u silnych kęp czasem do lipca, zawsze pozostawia się część liści do regeneracji, a w pierwszym roku zbiór się ogranicza. Mrozoodporność dojrzałych kęp wynosi około od -25 do -30 °C, większym zagrożeniem bywa zimowa wilgoć niż mróz. Gatunek znosi krótkotrwałą suszę, ale przy długim przesuszeniu tworzy cieńsze ogonki. Uprawa w pojemniku jest możliwa w bardzo obszernej donicy o pojemności co najmniej 40–60 l z warstwą drenażową i żyznym podłożem, zimą zaleca się chronić pojemnik przed przemarznięciem bryły korzeniowej. Cięcie polega na bieżącym usuwaniu uszkodzonych liści, jesienią pozostawia się jedynie czystą kępę i ściółkę. Z chorób mogą pojawić się plamistości liści i zgnilizny szyjki korzeniowej, ze szkodników zwłaszcza ślimaki na młodych liściach.

Autor: Lucie | Rewizja: 3.6. 2026