Rabarbar kędzierzawy 'Victoria' Rheum rhabarbarum 'Victoria'

Opis szczegółowy produktu

Rabarbar kędzierzawy 'Victoria' - długowieczne warzywo uprawiane dla mięsistych ogonków liściowych, należące do rodziny rdestowatych. Odmiana 'Victoria' zalicza się do tradycyjnych europejskich odmian ogrodowych znanych już od XIX wieku, a w niektórych katalogach występuje także pod nazwą 'Victoria 2'. Wiosną z masywnego kłącza wyrastają pęki szerokich, intensywnie zielonych liści na długich ogonkach, a kępa szybko nabiera objętości. W pełni rozwinięta osiąga około 1,2–1,5 m wysokości i szerokości, a po wytworzeniu pędów kwiatostanowych może być wyższa. Ogonki są grube, przeważnie zielone do zielonoróżowych, o delikatnie włóknistej strukturze i wyraźnej, lecz zrównoważonej kwasowości. W kuchni wykorzystuje się wyłącznie ogonki, blaszek liściowych się nie spożywa. Ogonki sprawdzają się w ciastach, kruszonkach, dżemach, kompotach i na sok, a ich smak tradycyjnie łączy się z truskawkami, malinami lub jabłkami. Zawierają naturalnie kwasy organiczne, błonnik i składniki mineralne, dzięki którym rabarbar jest cenionym surowcem do domowych przetworów. Późną wiosną i na początku lata mogą wyrastać wysokie wiechy z drobnymi białawymi kwiatami, dekoracyjne na skraju grządki warzywnej, jednak z punktu widzenia zbioru ogonków stanowią obciążenie dla kłącza.

Uprawa: Dobrze rośnie w pełnym słońcu lub w lekkim półcieniu, w ciepłych nizinach korzystne jest popołudniowe zacienienie. Stanowisko powinno być osłonięte od wysuszającego wiatru i nie może być zimą podmokłe. Najodpowiedniejsza jest głęboka, próchniczna, żyzna gleba gliniasta do gliniasto-piaszczystej, dobrze zdrenowana, o pH około 6,0–7,0. Podlewanie utrzymuje glebę umiarkowanie wilgotną, zwłaszcza po posadzeniu i w czasie suszy, długotrwałe przemoczenie zwiększa ryzyko zgnilizn. Nawożenie opiera się na wiosennym dodatku kompostu lub przefermentowanego obornika, ewentualnie na zrównoważonym nawozie z większą zawartością potasu. Ściółka z kompostu lub ziemi liściowej ogranicza parowanie i zachwaszczenie, na glebach cięższych pomaga także ściółka żwirowa wokół szyjki korzeniowej. Rośliny sadzi się wiosną w marcu–kwietniu lub jesienią we wrześniu–październiku w rozstawie 0,9–1,2 m, zwykle 1 roślinę na m². Kwitnienie przypada najczęściej na maj–czerwiec, pędy kwiatostanowe mogą osłabiać wytwarzanie ogonków, dlatego w uprawie użytkowej często usuwa się je u nasady. Zbiór ogonków trwa zazwyczaj od kwietnia do czerwca, w przypadku silnych kęp niekiedy do lipca, zawsze pozostawia się część liści do regeneracji, a w pierwszym roku zbiór się ogranicza. Mrozoodporność dojrzałych kęp wynosi około -25 do -30 °C, większym zagrożeniem jest zimowa wilgoć niż mróz. Gatunek znosi krótkotrwałą suszę, lecz przy długim braku wody wytwarza cieńsze ogonki. Uprawa w pojemniku jest możliwa w bardzo obszernej donicy o pojemności co najmniej 40–60 l z warstwą drenażową i żyznym podłożem, zimą zaleca się zabezpieczenie pojemnika przed przemarznięciem bryły korzeniowej. Cięcie polega na bieżącym usuwaniu uszkodzonych liści, jesienią pozostawia się jedynie oczyszczoną kępę i ściółkę. Z chorób mogą wystąpić plamistości liści i zgnilizna szyjki korzeniowej, ze szkodników przede wszystkim ślimaki na młodych liściach. 

Autor: Nikol | Rewizja: 20.2. 2026