Rabarbar kędzierzawy Rheum rhabarbarum

Opis szczegółowy produktu

Rabarbar kędzierzawy - w kuchni znany po prostu jako rabarbar, to bylina z rodziny rdestowatych. Według źródeł botanicznych pochodzi ze strefy umiarkowanej Azji, zwłaszcza z obszaru od południowej Syberii po północne i środkowe Chiny, skąd rozpowszechnił się w ogrodach europejskich. Wytwarza silne kłącze i z czasem rozrasta się w szeroką kępę. Liście wyrastają w przyziemnej rozecie, osiągają 50–60 cm długości, są wyraźnie żyłkowane i faliste, a ogonki liściowe są mięsiste i przy dobrym odżywieniu jędrne. Częścią jadalną są właśnie ogonki, które mają świeży, kwaskowaty smak i nadają się do kompotów, ciast, kruszonek, a także pikantnych chutney. Blaszek liściowych się nie spożywa, ponieważ zawierają większą ilość niepożądanych substancji. W maju i czerwcu roślina może wypuścić pęd kwiatostanowy o wysokości nawet około 2 m z obfitą wiechą drobnych kwiatów, w barwie od białawej po czerwonawą, zależnie od klonu. Na rabatach ozdobnych rabarbar sprawdza się także jako wyrazista dominanta liściowa, podobnie jak funkie, tyle że z pożytkiem dla kuchni. Polecany jest jako środek oczyszczający przewód pokarmowy, przyspieszający przemianę materii i wspierający wydzielanie żółci.

Uprawa:  Dobrze rośnie w pełnym słońcu i w lekkim półcieniu, a na ciepłych nizinach korzysta z popołudniowego ocienienia. Stanowisko powinno być osłonięte od wysuszającego wiatru i nie może być zimą podmokłe. Najodpowiedniejsza jest głęboka, próchniczna, żyzna gleba gliniasta lub gliniasto-piaszczysta z dobrym drenażem, o pH około 6,0–7,0. Podlewanie utrzymuje glebę umiarkowanie wilgotną, głównie po posadzeniu i w czasie suszy, a długotrwałe przemoczenie zwiększa ryzyko zgnilizn. Nawożenie opiera się na wiosennym dodatku kompostu lub przefermentowanego obornika, ewentualnie na zrównoważonym nawozie z naciskiem na potas. Ściółka z kompostu lub ziemi liściowej ogranicza parowanie i zachwaszczenie, a na glebach cięższych pomaga także ściółka żwirowa wokół szyjki korzeniowej. Rośliny sadzi się wiosną w marcu–kwietniu lub jesienią we wrześniu–październiku w rozstawie 0,9–1,2 m, zwykle 1 roślina na m². Kwitnienie przypada najczęściej na maj–czerwiec, a pędy kwiatostanowe mogą osłabiać wytwarzanie ogonków, dlatego w uprawie użytkowej często usuwa się je u nasady. Zbiór ogonków trwa zwykle od kwietnia do czerwca, w przypadku silnych kęp niekiedy do lipca, przy czym zawsze pozostawia się część liści do regeneracji, a w pierwszym roku zbiór się ogranicza. Mrozoodporność dojrzałych kęp wynosi około -25 do -30 °C, groźniejsza bywa raczej zimowa wilgoć niż mróz. Gatunek znosi krótkotrwałą suszę, jednak przy długim przesuszeniu wytwarza cieńsze ogonki. Uprawa w pojemniku jest możliwa w bardzo dużej donicy o pojemności co najmniej 40–60 l z warstwą drenażową i żyznym podłożem, a zimą zaleca się zabezpieczenie pojemnika przed przemarznięciem bryły korzeniowej. Cięcie polega na bieżącym usuwaniu uszkodzonych liści, a jesienią pozostawia się jedynie oczyszczoną kępę i ściółkę. Z chorób mogą wystąpić plamistości liści i zgnilizna szyjki korzeniowej, ze szkodników zwłaszcza ślimaki na młodych liściach. 

Autor: Kristýna | Rewizja: 06.02. 2026