Rabarbar ogrodowy 'Goliath' Rheum rhabarbarum 'Goliath'

Opis szczegółowy produktu

Rabarbar ogrodowy 'Goliath'  - wyróżnia się ogromnym wzrostem i wyjątkową plennością. Tworzy masywne, soczyste ogonki liściowe o znakomitym, delikatnym smaku. Jak sugeruje sama nazwa, 'Goliath' należy do największych odmian dostępnych na rynku. Roślina rośnie niezwykle bujnie i tworzy imponującą, bardzo gęstą kępę. W wieku dojrzałym i w optymalnych warunkach osiąga 1–1,5 m wysokości i ponad 1,2 m szerokości. Dzięki monumentalnemu wyglądowi pełni w ogrodzie nie tylko funkcję użytkową, lecz także dużą rolę estetyczną i architektoniczną. Głównym powodem popularności tej odmiany są jej olbrzymie, grube i bardzo długie ogonki liściowe. Mogą osiągać do 80 cm długości i kilka centymetrów grubości. U nasady ogonki mają atrakcyjne, intensywnie czerwone do różowego zabarwienie, które w kierunku blaszki liściowej przechodzi w jasną zieleń. Miąższ jest bardzo kruchy i soczysty. Zawiera wyraźnie mniej włókien i kwasów niż starsze, dzikie formy, dzięki czemu ma przyjemnie kwaskowaty, orzeźwiający, owocowy smak. Na końcach ogonków wyrastają ogromne, soczyście zielone, silnie pofalowane (kędzierzawe) liście. W maju i czerwcu roślina może wytworzyć okazałe, wysokie kwiatostany z drobnymi, kremowobiałymi do zielonkawych kwiatami. Aby zachować maksymalny plon i kruchość ogonków, w praktyce ogrodniczej zaleca się jednak wyłamywanie tych kwiatostanów zaraz na początku ich rozwoju, by niepotrzebnie nie osłabiały rośliny. Ogonki zbiera się stopniowo od końca kwietnia do połowy czerwca, tradycyjnie do dnia św. Jana – 24 czerwca. Od tego czasu zawartość kwasu szczawiowego w roślinie naturalnie wzrasta. W kuchni rabarbar ma niezastąpione miejsce w tradycyjnych wiosennych wypiekach. Doskonale nadaje się do ciast drożdżowych z kruszonką, kruchych tart i strucli jabłkowo-rabarbarowych. Sprawdza się też w orzeźwiających kompotach, wiosennych zupach i domowych dżemach najwyższej jakości, znakomicie komponując się z truskawkami. Uwaga: spożywa się wyłącznie obrane ogonki poddane obróbce termicznej. Blaszki liściowe są niejadalne ze względu na wysoką zawartość kwasu szczawiowego. Roślina jest w pełni mrozoodporna i wiosną rusza z wegetacją bardzo wcześnie, często jeszcze spod śniegu. Przy sadzeniu zachowuje się rozstawę co najmniej 1–1,2 m między roślinami.

Uprawa: Dobrze rośnie w pełnym słońcu i w lekkim półcieniu. Na ciepłych nizinach korzystne jest popołudniowe ocienienie. Stanowisko powinno być osłonięte od wysuszających wiatrów, a zimą nie powinna na nim zalegać woda. Najodpowiedniejsza jest głęboka, próchniczna, żyzna gleba gliniasta do gliniasto-piaszczystej, dobrze zdrenowana, o pH ok. 6,0–7,0. Podlewanie utrzymuje glebę lekko wilgotną, zwłaszcza po posadzeniu i w czasie suszy. Długotrwałe przemoczenie zwiększa ryzyko zgnilizn. Nawożenie opiera się na wiosennym dodatku kompostu lub przefermentowanego obornika, ewentualnie na zrównoważonym nawozie z większą zawartością potasu. Ściółka z kompostu lub ziemi liściowej ogranicza parowanie i zachwaszczenie. Na cięższych glebach pomocna jest też ściółka żwirowa wokół szyjki korzeniowej. Rośliny sadzi się wiosną w marcu–kwietniu lub jesienią we wrześniu–październiku, w rozstawie 0,9–1,2 m, zwykle 1 roślina na m². Kwitnienie przypada najczęściej na maj–czerwiec. Pędy kwiatostanowe mogą osłabiać wytwarzanie ogonków, dlatego w uprawie użytkowej często usuwa się je u nasady. Zbiór ogonków trwa zwykle od kwietnia do czerwca, w przypadku silnych kęp czasem do lipca. Zawsze pozostawia się część liści do regeneracji, a w pierwszym roku zbiór się ogranicza. Mrozoodporność dojrzałych kęp wynosi ok. -25 do -30 °C. Większym zagrożeniem jest zwykle zimowa wilgoć niż mróz. Gatunek znosi krótkotrwałą suszę, jednak przy długotrwałym niedoborze wody wytwarza cieńsze ogonki. Uprawa w pojemniku jest możliwa w bardzo dużej donicy o pojemności co najmniej 40–60 l, z warstwą drenażową i żyznym podłożem. Zimą warto zabezpieczyć pojemnik przed przemarznięciem bryły korzeniowej. Cięcie polega na bieżącym usuwaniu uszkodzonych liści, a jesienią pozostawia się jedynie oczyszczoną kępę i ściółkę. Spośród chorób mogą wystąpić plamistości liści i zgnilizna szyjki korzeniowej, a spośród szkodników przede wszystkim ślimaki na młodych liściach.

Autor: Lucie | Rewizja: 3.6. 2026