Rabarbar ogrodowy Rheum rhabarbarum/cultorum

Opis szczegółowy produktu

Rabarbar ogrodowy - nazywany też rzewieniem, to bylina wieloletnia z rodziny rdestowatych. Według źródeł botanicznych pochodzi ze strefy umiarkowanej Azji, zwłaszcza od południowej Syberii po północne i środkowe Chiny, skąd rozprzestrzenił się do ogrodów europejskich. Tworzy silne kłącze i stopniowo rozrasta się w szeroką kępę. Liście wyrastają w przyziemnej rozecie, mają 50–60 cm długości, są wyraźnie użyłkowane i pofalowane, a ogonki są mięsiste i przy dobrym odżywieniu jędrne. Częścią jadalną są właśnie ogonki, które mają świeży, kwaskowaty smak i wykorzystuje się je do kompotów, ciast, kruszonek oraz pikantnych chutney. Blaszek liściowych się nie spożywa, ponieważ zawierają większą ilość niepożądanych substancji. W maju i czerwcu roślina może wytworzyć pęd kwiatostanowy wysoki nawet do około 2 m z obfitą wiechą drobnych kwiatów, w kolorze od białawego po czerwonawy, zależnie od klonu. Na rabatach ozdobnych rabarbar sprawdza się także jako wyrazista dominanta liściowa, podobnie jak funkie, lecz z pożytkiem dla kuchni. Zalecany jest jako środek detoksykujący do oczyszczania przewodu pokarmowego, przyspieszenia przemiany materii i wspierania wydzielania żółci.

Uprawa: Dobrze rośnie w pełnym słońcu i w lekkim półcieniu, na ciepłych nizinach korzystne jest popołudniowe ocienienie. Stanowisko powinno być osłonięte od wysuszającego wiatru i wolne od zimowego zastoju wody. Najlepsza jest gleba głęboka, próchniczna i żyzna, gliniasta do gliniasto-piaszczystej, z dobrym drenażem, o pH około 6,0–7,0. Podlewanie utrzymuje glebę umiarkowanie wilgotną, głównie po posadzeniu i podczas suszy, a długotrwały nadmiar wody zwiększa ryzyko zgnilizn. Nawożenie opiera się na wiosennym dodatku kompostu lub przekompostowanego obornika, ewentualnie na zrównoważonym nawozie z większym udziałem potasu. Ściółka z kompostu lub ziemi liściowej ogranicza parowanie i zachwaszczenie, a na cięższych glebach pomaga także ściółka żwirowa wokół szyjki korzeniowej. Rośliny sadzi się wiosną w marcu–kwietniu lub jesienią we wrześniu–październiku w rozstawie 0,9–1,2 m, zwykle 1 roślina na m². Kwitnienie przypada najczęściej na maj–czerwiec, pędy kwiatostanowe mogą osłabiać wytwarzanie ogonków, dlatego w uprawie użytkowej często usuwa się je u nasady. Zbiór ogonków trwa zazwyczaj od kwietnia do czerwca, przy silnych kępach niekiedy do lipca, zawsze pozostawia się część liści do regeneracji, a w pierwszym roku zbiór się ogranicza. Mrozoodporność dojrzałych kęp wynosi około -25 do -30 °C, zagrożeniem jest raczej zimowa wilgoć niż mróz. Gatunek znosi krótkotrwałą suszę, ale podczas długiej suszy tworzy cieńsze ogonki. Uprawa w pojemniku jest możliwa w bardzo obszernej donicy o pojemności co najmniej 40–60 l z warstwą drenażową i żyznym podłożem, zimą zaleca się zabezpieczenie pojemnika przed przemarznięciem bryły korzeniowej. Cięcie polega na bieżącym usuwaniu uszkodzonych liści, jesienią pozostawia się jedynie czystą kępę i ściółkę. Z chorób mogą wystąpić plamistości liści i zgnilizna szyjki korzeniowej, ze szkodników głównie ślimaki na młodych liściach. 

Autor: Kristýna | Rewizja: 06.02. 2026